Σημείο καμπής για την Αμερική και τον κόσμο

Διεθνείς διαστάσεις αποκτά το τσουνάμι διαδηλώσεων που κατέκλυσε τις ΗΠΑ

Του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Το πρωτοφανές, τουλάχιστον για τα μεταπολεμικά χρόνια, κύμα διαδηλώσεων κατά των φυλετικών διακρίσεων, της αστυνομικής βίας και των κοινωνικών ανισοτήτων που κατέκλυσε την Αμερική ύστερα από τη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ εξελίσσεται σε διεθνές φαινόμενο ιστορικών διαστάσεων. Από το Σιάτλ και την Ατλάντα μέχρι το Παρίσι και το Λονδίνο, εκατομμύρια διαδηλωτές, λευκοί , μαύροι, κυρίως νέοι, κατεβαίνουν στους δρόμους, συγκρούονται με τις δυνάμεις καταστολής και γκρεμίζουν αγάλματα, φέρνοντας τις σύγχρονες κοινωνίες του πιο αναπτυγμένου καπιταλισμού αντιμέτωπες με τα προπατορικά τους αμαρτήματα του ρατσισμού, του ιμπεριαλισμού και της αποικιοκρατίας.

Για πρώτη φορά ύστερα από τρεις μήνες, ο Covid-19 πέρασε σε δεύτερο πλάνο, καθώς η έξοδος από την καραντίνα και η ανάκτηση του δημόσιου χώρου έφεραν με ακόμη μεγαλύτερη ορμή στο προσκήνιο τη διάχυτη κοινωνική οργή που εκδηλώθηκε το 2019 στους δρόμους με κινήματα τύπου Κίτρινα Γιλέκα και στη μεγάλη οθόνη με ταινίες τύπου Τζόκερ και Τα Παράσιτα.

Η Ελλάδα διαθέτει και αεροπορία και ναυτικό. Η Κύπρος ανοχύρωτη !

του Σάββα Ιακωβίδη

Η εγκληματική αδιαφορία και αμέλεια όλων σχεδόν των κυβερνήσεων και Προέδρων της Δημοκρατίας να θωρακίσουν στρατιωτικά την Κύπρο έναντι της τουρκικής επιθετικότητας

Ισχύει απαράγραπτα και διαχρονικά η λατινική απόφανση: «Si vis pacem para bellum» («Αν θες ειρήνη, να ετοιμάζεσαι για πόλεμο»). Η Ελλάδα και η Κύπρος επιθυμούν διακαώς την ειρήνη αλλά δεν προετοιμάζονται για πόλεμο.

Αθήνα και Λευκωσία ομνύουν καθημερινά στο Διεθνές Δίκαιο, αλλά δεν έχουν ακόμα αντιληφθεί ότι το Διεθνές είναι το Δίκαιο το ισχυρού και το καταφύγιο του ανίσχυρου και του αδύναμου.

Σε συνέντευξή του στην κυριακάτικη «Σ» (7.6.2020), ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Ν. Αναστασιάδης, ρωτήθηκε πώς θα αντιμετωπίσει αποτελεσματικά την τουρκική προκλητικότητα. Απάντησε:

Αεροναυτικό τείχος με κωδικό: Ne mutlu Türküm diyene

του Γιάννου Χαραλαμπίδη

Γιατί ένα πιθανό ατύχημα στην Κρήτη και στο Αιγαίο θα διαχυθεί στη γραμμή Αττίλα - Η Άγκυρα περικυκλώνει την Ελλάδα, ξεπερνά τα όρια της Γαλάζιας Πατρίδας, εγκλωβίζει την Κύπρο με τη στρατηγική των κανονιοφόρων και απειλεί να κλείσει τον πνεύμονα του Ισραήλ

Οι Τούρκοι δεν αστειεύονται. Ενεργούν και ουσιαστικά και σημειολογικά. Πριν από λίγες ημέρες, μεταξύ 29 και 30 Μαΐου, διενήργησαν σειρά αεροναυτικών ασκήσεων από την περιοχή της Λιβύης ώς τα ανοικτά της Ρόδου, νότια της Κρήτης. Κάθε τμήμα της περιοχής που δέσμευσαν είχε μια κωδική ονομασία. Το σύνολο των επιμέρους κωδικών ονομασιών όταν συμπληρωθεί, συνθέτει την εξής φράση: «Πόσο χαρούμενος είναι αυτός που αποκαλείται Τούρκος» (Ne mutlu Türküm diyene). Είναι το ίδιο σύνθημα που αναγράφεται στον κατεχόμενο Πενταδάκτυλο, το οποίο οι Τούρκοι μεταφέρουν, τώρα, στη θάλασσα μέσω των αεροναυτικών τους δυνάμεων, δημιουργώντας συνθήκες αποκλεισμού της Ελλάδας. Ξεπερνούν τα όρια της Γαλάζιας Πατρίδας. Είναι τμήμα της ευρύτερης τουρκικής πολιτικής, την οποία είχαμε αναλύσει πριν από δυο περίπου χρόνια με χάρτες που επαναφέρουμε και αποτυπώνουν πώς η Άγκυρα περικυκλώνει την Ελλάδα.

Πώς η Τουρκία επιδιώκει να ματαιώσει συμφωνία Κύπρου-Συρίας για καθορισμό ΑΟΖ

Γιατί η απουσία κυπριακού ναυτικού και αεροπορίας σημαίνει εκβιασμό του Ελληνισμού

Πώς η τουρκική πολιτική επιβάλλει αποτρεπτική συμμαχία με Ελλάδα και Ισραήλ

Ο όρκος και οι τουρκικοί στρατηγικοί άξονες

Η συγκεκριμένη φράση, «Πόσο χαρούμενος είναι αυτός που αποκαλείται Τούρκος», έχει λεχθεί από τον Μουσταφά Κεμάλ στη 10η επέτειο των εορτασμών της Τουρκικής Δημοκρατίας και της νίκης των Τούρκων σε βάρος των Ελλήνων στη Μικρά Ασία.

To εντιτόριαλ του Δρόμου της Αριστεράς: Ελεημοσύνες απ' τη Φραγκιά - απ΄την Τουρκιά χαστούκια

O Γιώργος Σεφέρης (Μέρες Ζ’, 1 Οκτώβρη 1956 – 27 Δεκέμβρη 1960, Αθήνα, εκδ. Ίκαρος, 1996) παραθέτει στο ημερολόγιό του, την πρωτοχρονιά του 1959, ένα ποίημα του Γ. Βιζυηνού και το σχολιάζει ως εξής:

“Τὴν μάν’ αὐτοί, ποῦ τοὺς γεννᾷ,
τὴν ῥουκανοῦν παντοτεινά,
σὰν δένδρο τὰ σκουλούκια.
Καὶ πέρνουν, γι’ ἄπειρα πουγγιά,
ἐλεημοσύν’ ἀπ’ τὴν Φραγκιὰ
κι’ ἀπ’ τὴν Τουρκιά—Χαστούκια!”

Βιζυηνός, Ατθίδες αύραι, «Το συναξάρι του Αγίου Κασσιανού», Λονδίνο 1883

Ο Σ[ταύρος] Παπασταύρου μου άφησε τ’ απόγευμα, πρωτοχρονιάτικο δώρο, το παραπάνω βιβλίο. Το ξεφύλλισα το βράδυ – Ελεημοσύνη απ’ τη Φραγκιά, κι απ’ την Τουρκιά χαστούκια – έπειτα από ¾ του αιώνα, και τόσα, και τόσα- δεν αλλάξαμε, αλίμονο.

***

Άλλα 60 χρόνια πέρασαν από τότε. Συνεχίζουμε να πανηγυρίζουμε για τις ελεημοσύνες (μετά τον στραγγαλισμό) από την Φραγκιά, τη Δύση, και να δεχόμαστε συνεχόμενα χαστούκια από τη μεριά της Τουρκίας.

Λακκοτρύπης: Επιβεβαίωση ότι τα νησιά διαθέτουν ΑΟΖ η συμφωνία Ελλάδας – Ιταλίας

skal 

Ιστορική χαρακτήρισε τη συμφωνία Ελλάδας και Ιταλίας για την οριοθέτηση ΑΟΖ, ο Υπουργός Ενέργειας, Εμπορίου και Βιομηχανίας της Κύπρου, Γιώργος Λακκοτρύπης.

Μιλώντας στο Οpen TV, ο κ. Λακκοτρύπης τόνισε ότι ένα από τα πλέον σημαντικά σημεία της συμφωνίας είναι η επιβεβαίωση ότι τα νησιά δικαιούνται θαλάσσιες ζώνες, όπως περιγράφεται και στο Δίκαιο της Θάλασσας. «Έρχεται, επομένως σε άμεση αντιπαραβολή με την αυθαίρετη ρητορική της Τουρκίας ότι τα νησιά δεν δικαιούνται ΑΟΖ», σημείωσε ο Κύπριος Υπουργός.

Θέμα επιβίωσης… Πολεμάς με ό,τι έχεις ή υποκύπτεις, τα υπόλοιπα είναι από θεωρίες έως σαχλαμάρες

skal 

Φτάσαμε στο σημείο μηδέν από ότι όλα δείχνουν. Από τις αμέτρητες αναλύσεις που έχουν γραφεί τον τελευταίο καιρό σχετικά με τα ελληνοτουρκικά, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι αν η Ελλάδα κάνει πίσω τώρα, ανοίγει οριστικά και αμετάκλητα την “πόρτα του φρενοκομείου” και φυσικά ξεκινά την αντίστροφη μέτρηση για τον αφανισμό του Ελληνισμού. Σε περίπτωση που η Τουρκία στείλει ερευνητικά σκάφη νότια της Ρόδου και νοτιοανατολικά Καρπάθου και Κρήτης, η Ελλάδα θα πρέπει να τα βυθίσει… “Μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ”. Θα τους προειδοποιήσουμε πρώτα…

Από το 1976 της φράσης “βυθίσατε το Χόρα”, έχει περάσει σχεδόν μισός αιώνας. Και είναι πολλοί αυτοί που θα υποστηρίξουν ότι πλέον τέτοιες φράσεις δεν μπορούν να ξεστομίζονται από Έλληνες αξιωματούχους. Για ποίο λόγο όμως δεν μπορούν να ξεστομίζονται τέτοιες φράσεις; Έστω και για το “Θεαθήναι”… Τι έχει αλλάξει από τότε στα ελληνοτουρκικά;

Πολλά ομολογουμένως, πέρα από το πληθυσμιακό μέγεθος των δύο χωρών. Η Ελλάδα εισήλθε στην ΕΟΚ το 1979. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πίστευε ότι η “Ευρωπαϊκή οικογένεια” θα λειτουργούσε ως μία πρόσθετη ασπίδα του Ελληνισμού απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό. Μετά από μισό αιώνα τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι μόνο αυτό δεν συνέβη…

Παντελής Σαββίδης: Για τις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις επί τον τύπον των ήλων

 

του Παντελή Σαββίδη

Πριν μερικά χρόνια, ένας ικανότατος αξιωματικός των Πεζοναυτών, που γεννήθηκε για να γίνει στρατιωτικός, παραιτήθηκε απο τις Ένοπλες Δυνάμεις. Με τη μέθοδο της υποβολής υποψηφιότητας σε εθνικές εκλογές με κάποιο απο τα κόμματα που οι υποψήφιοι δεν έπαιρναν ούτε την ψήφο της συζύγου τους, η του συζύγου τους. Απόρησα, επειδή είχε και οικογενειακή στρατιωτική παράδοση. Τον ρώτησα γιατί και μου απάντησε:επειδή αγαπώ τις Ένοπλες Δυνάμεις και δεν αντέχω την κατάντια στην οποία οδηγούνται.
Το φαινόμενο επαναλήφθηκε αλλά σε ελεγχόμενους αριθμούς.
Τελευταία μαθαίνω πως εξαιτίας ενός αρχηγού που του δόθηκε το προσωνύμιο Χατζηανέστης, παραιτήθηκαν απο την αεροπορία ικανότατα στελέχη που το όνειρό τους ήταν να γίνουν στρατιωτικοί και να υπερασπίσουν την πατρίδα. Μεταξύ πολλών άλλων θεώρησαν ότι ευνουχήθηκαν στις καθημερινές αποστολές τους.

Αν Ελλάδα και Κύπρος από τη δεκαετία του ’90 έκτιζαν στρατηγική αποτροπής…

του Σάββα Ιακωβίδη

Ποια είναι η συγκροτημένη και ισχυρή ελληνική εθνική στρατηγική αποτροπής της αδίστακτης τουρκικής επίθεσης; Δεν υπάρχει! Αφθονούν, όμως, φλύαρες δηλώσεις και κωμικοί θαθακισμοί. Αθήνα και Λευκωσία αρνούνται να συνειδητοποιήσουν πως, αν χαθεί η Κύπρος, θα ακρωτηριασθεί και θα συρρικνωθεί εδαφικά η Ελλάδα. Η Κύπρος σχεδόν κατακτήθηκε. Ο Έβρος, το Αιγαίο, η Κρήτη, μήπως κείνται και αυτά μακράν;

Ο καλός φίλος, Άριστος Αριστοτέλους, επικεφαλής του Κυπριακού Κέντρου Στρατηγικών Μελετών, σε ανάρτησή του την περ. Τρίτη (2.6.2020), αναφέρθηκε στην αναγκαιότητα χάραξης μιας ελληνικής εθνικής στρατηγικής αποτροπής της τουρκικής απειλής. Όπως σημειώνει ο Α. Αριστοτέλους, από το 1977 είχε προτείνει όπως η Αθήνα και η Λευκωσία συναποφασίσουν και χαράξουν μιαν εθνική στρατηγική αποτροπής της τουρκικής επιθετικότητας.

Η πρόταση-ιδέα του ήχησε σε ώτα μη ακούοντα. Όταν ο Ανδρέας Παπανδρέου ανήλθε στην εξουσία, ο Α. Αριστοτέλους προσκλήθηκε στην Αθήνα και επί δίωρο ανέπτυξε στον Έλληνα Πρωθυπουργό τις σκέψεις και εισηγήσεις του. Αργότερα ο Ανδρέας πραγματοποίησε μεγαλειώδη επίσκεψη στην Κύπρο και τότε εξαγγέλθηκε το Δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος-Κύπρου.

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΠΡΟΣ ΦΙΛΟΥΣ ΠΟΥ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΕΙΡΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΝΟΥΣΙΜΗΣ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑΣ ΓΙΑ ΕΠΑΝΕΝΩΣΗ ΤΟΥ ΝΗΣΙΟΥ ΜΑΣ

του Άντη Ροδίτη 

Είχαμε την ευλογία προ 150 ετών να αλλάξουμε αφεντικό στο νησί μας και να βρεθούμε υπό τον έλεγχο των Άγγλων. Τα στρατηγικά συμφέροντα της εποχής μάς τους έφεραν. Τα πρώτα χρόνια λειτουργήσαμε όμορφα και δημοκρατικά και σε συνεργασία με τους Τουρκοκύπριους που ένιωσαν να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια τους με την εγκατάλειψή τους από την μητέρα πατρίδα τους. Εμείς ως η πιο ισχυρή πληθυσμιακά, οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά κοινότητα είχαμε το πάνω χέρι σε όλα. Δεν μας αρκούσε όμως αυτό. Θέλαμε Ένωση και μόνο Ένωση. Αυτό ήταν κόκκινο πανί τόσο για τους Άγγλους αποικιοκράτες όσο και για τους Τουρκοκυπρίους που ένιωθαν πως έτσι θα βρίσκονταν κάτω από τον καταλυτικό έλεγχο της ισχυρής κοινότητας αντί κάτω από κάποιον σχετικά ουδέτερο τρίτο. Και παρόλο που ο απλός λαός ζούσε ήσυχα και σε συνεργασία (μάλιστα εκλέγοντας και ανάμειχτα δημοτικά συμβούλια και ακόμη και Τουρκοκύπριο Δήμαρχο στη Λευκωσία αρχές του περασμένου αιώνα και με ελληνοκυπριακές ψήφους) οι ΕΛΙΤ των δυο πλευρών άρχισαν σιγά-σιγά να ξεσηκώνονται για τα δικά τους ΘΕΛΩ και ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ που σταδιακά εξελίχθηκαν στην αντιπαράθεση των δεκαετιών ’50, ’60 και ’70 που κατέληξαν στην τουρκοποίηση,

Οι προτάσεις του Παντελή Σαββίδη για την ενίσχυση των εθνικών θεμάτων!

ΧΑΚ 

Μπορεί να γίνομαι κουραστικός αλλά επειδή έχω πειστεί γα την αναγκαιότητα ορισμένων πραγμάτων επιμένω για να υπάρξει η μέγιστη δυνατή πίεση στην κυβέρνηση για να προχωρήσει.

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης

1.-Η ενίσχυση των Ενόπλων Δυνάμεων πρέπει να γίνει πρώτη προτεραιότητα.

2.-Η διπλωματία πρέπει να εκσυγχρονιστεί.Να φύγει απο τα στερεότυπα του ψυχρού πολέμου και να προσαρμοστεί στις σύγχρονες συνθήκες. Με ικανούς διπλωμάτες και, κυρίως, με μηχανισμούς παραγωγής εξωτερικής πολιτικής. Ως διπλωμάτες θα πρέπει να αξιοποιούνται και ικανές προσωπικότητες της χώρας (πέραν των διπλωματών καριέρας), ενώ φαινόμενα διπλωματών που θα απαιτούν ενοίκιο 20.000 ευρώ θα πρέπει να περιθωριοποιούνται. Η διπλωματία δεν είναι χώρος για άσκηση bon viveur.

Αντιμετωπίζοντας τις στρατηγικές και γεωπολιτικές προκλήσεις του μέλλοντος

του Δρος Μάριου Παναγιώτη Ευθυμιόπουλου*

Τα σχέδια της Τουρκίας

Έως σήμερα, η Τουρκία για χρόνια επεδίωξε, να ανοικοδομήσει ένα νέο ρόλο. Αναζήτησε την δική της ανανεωμένη πολιτική περί της ανάπτυξης και σταθερότητας ως περιφερειακής δύναμης. Εξίσου, προετοίμαζε την πολιτική στρατηγικού βάθους της, όπως αυτή την κατανοεί. Χωρίς ‘φίλτρα’ και χωρίς ενδοιασμούς και συναισθηματισμούς σε επίπεδο εξωτερικής πολιτικής αλλά και στρατιωτικής. Δεν είναι τυχαίο πως η εμπλοκή της Τουρκίας σε πολλά πλέον επίπεδα, είναι αποτέλεσμα βαθυστόχαστης πολιτικής στρατηγικής και συνέργειας που συντελέστηκε πολύ προσεκτικά. 

Η εικόνα της Τουρκίας σήμερα είχε και έχει στόχο, την παγκόσμια εικόνα της χώρας. Την ανάδειξη της Τουρκίας ως εταίρου και διαμορφωτή πολιτικής δια μέσου μεταξύ άλλων και της παραγωγικής, βιομηχανικής, εμπορικής οικονομικής διαδικασίας, δηλαδή ενός εταίρου εμπορικού σε παγκόσμια κλίματα. 

Η παρούσα ηγεσία φαίνεται, πως ακόμα, από την απαρχή του πολιτικού της κόμματος, είχε σταθερό στόχο και σκοπό. Διαμόρφωσε πολιτικό κλίμα ανά τα έτη. Η πολιτική της τακτική έφερε ευρέως πολιτικές εσωτερικές αλλαγές στο τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις αλλά και λειτουργεί το κράτος. Όλα αυτά, τα κατάφερε ο Ερντογάν διαμέσου του κυβερνώντος κόμματος του AKP. Τα αποτελέσματα του οποίου τα βλέπουμε και σήμερα. 

Η πολιτική ηγεσία της Τουρκίας είχε και ένα ακόμα πλεονέκτημα. Είχε τα νούμερα του εργατικού δυναμικού, φθηνού εργατικού δυναμικού. Δημογραφικά, εξίσου, η Τουρκία θεωρείται από τις νέες ηλικιακά χώρες. Επιπλέον, η Τουρκία ήταν και βρίσκεται στην άμεση αυλή της Ευρώπης προσφέροντας υπηρεσίες με φθηνότερο κόστος. 

Διαφήμιση ή Δυσφήμιση;

του Λεωνίδα Κουμάκη

Πολλές ελληνικές και ξένες εταιρίες πιστεύουν πως όταν πληρώνουν διαφημιστική προβολή σε τουρκοσειρές της ελληνικής τηλεόρασης, έχουν ελπίδες να κερδίσουν νέους πελάτες, ενώ στην πραγματικότητα συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο: χάνουν πελάτες!

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα με την σειρά:

Αποτελεί πλέον κοινό μυστικό πως οι Τούρκοι ισλαμιστές μόλις κατέλαβαν την εξουσία στην γειτονική χώρα το 2002, άρχισαν να επεξεργάζονται μεγαλεπήβολα σχέδια ανασύστασης της οθωμανικής αυτοκρατορίας μέσα στον 21^ο αιώνα, επέκτασης της τουρκικής πολιτιστικής επιρροής με εικονικά πρότυπα, δημιουργίας φαραωνικών έργων που θα πρόσφεραν κύρος και πολλές «προμήθειες», επιβολής δια της βίας τόσο εντός όσο και εκτός Τουρκίας των φαντασιώσεων δημιουργίας μιας μεγάλης Τουρκίας, σύμφωνα με τα «σύνορα της καρδιάς» του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Δεκαοκτώ χρόνια αργότερα, το 2020, η Τουρκία έχει εξελιχθεί σε μια απροκάλυπτη δικτατορία με κοινοβουλευτικό φερετζέ και τον πλήρη έλεγχο της εξουσίας στα χέρια ενός κανονικού ισλαμοφασίστα, σύμφωνα με τον  Τούρκο καθηγητή Πολιτικών Επιστημών, πρώην διευθυντή του ΟΗΕ στη Σλοβενία, δημοσιογράφο και συγγραφέα Τζενγκίζ Ακτάρ (συνέντευξη στον Δημοσθένη Γκαβέα, 10 Δεκεμβρίου 2019).

Οι Τούρκοι ισλαμιστές με την παραπλανητική ονομασία «Κόμμα Δικαιοσύνης και Aνάπτυξης», δεν διαφέρουν καθόλου από τους λοιπούς παντουρκιστές* οι οποίοι βρίσκονται στην τουρκική πολιτική σκηνή με διάφορα κόμματα.

Η στάση της Αθήνας : Υποταγή ή ανόρθωση

του Κώστα Μαυρίδη

Αρχές του 2020, τουρκικό ερευνητικό σκάφος παραβίαζε ελληνικά χωρικά ύδατα και κυριαρχικά δικαιώματα. Η Αθήνα έσπευσε τότε να το αποδώσει στις άσχημες καιρικές συνθήκες και  σε άλλα … ελαφρυντικά π.χ.  «το σκάφος δεν συνοδευόταν από πολεμικά πλοία». Παρά τις διακηρύξεις περί παρεμπόδισής του, το τουρκικό σκάφος εισήλθε στη θαλάσσια περιοχή του Καστελλόριζου.  Η Τουρκία δοκίμαζε για άλλη μια φορά τις αντιστάσεις της Ελλάδας και στην Αθήνα περιορίστηκαν να … παρακολουθούν στενά, ως συνήθως. Τότε, καταλήγαμε σε άρθρο ως εξής: «Η στάση της Αθήνας “εξασφάλισε” ότι η Τουρκία θα επανέλθει δριμύτερη. Η τουρκική επεκτατικότητα προχωρεί βήμα-βήμα, ωθώντας τον Ελληνισμό σε ανάλογη υποχώρηση. Η Αθήνα έχασε την ευκαιρία να αποκτήσει αξιοπιστία και προδιέγραψε την επόμενη τουρκική επιθετική ενέργεια.»

Η ιστορία των τουρκικών παραβιάσεων έχει βάθος δεκαετιών. Άρχισαν  το 1964 με μερικές εναέριες παραβιάσεις, που το 1975 έγιναν τουρκικό αίτημα περιορισμού του ελληνικού εθνικού  εναέριου χώρου.

«Ελληνο-Τουρκο-Λιβυκού» τριγώνου, νεότερα…

• Γράφει ο Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Κλιμακώνει τις προκλήσεις της η τουρκική πλευρά καθώς η τουρκική εταιρία πετρελαίου κατέθεσε αίτηση προς τις αρχές ενέργειας ζητώντας να ξεκινήσει έρευνες σε θαλάσσιες περιοχές κοντά σε Ρόδο, Κάρπαθο και Κρήτη, για την ακρίβεια στα 6 μίλια, αγνοώντας την ελληνική υφαλοκρηπίδα (και την νήσο Καστελόριζο…). Η Άγκυρα ετοιμάζεται ως φαίνεται, για θερμό καλοκαίρι..
Παράλληλα, στο «Τουρκο-Ελληνο-Λιβυκό» τρίγωνο, είχαμε την Συνάντηση στην Άγκυρα στις 04.06 μεταξύ του Ερντογάν και του επικεφαλής της κυβέρνησης της Τρίπολης Σάρατζ. Μετά την συνάντηση ο πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε ότι η Άγκυρα θα εντείνει τη στήριξή της προς τη διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Λιβύης.
Σημείωσε ότι η σύγκρουση μπορεί να επιλυθεί μόνο με πολιτικά μέσα, υπό την αιγίδα των Ηνωμένων Εθνών.

Μαρία Καραμεσίνη : Η "επόμενη μέρα" μετά την πανδημία.

Απειλές και προκλήσεις για τον κόσμο της εργασίας.

Ένα νέο e-paper, στο πλαίσιο της σειράς Αναλύσεις για τον #covid19, δημοσιεύει το Ινστιτούτο Νίκος Πουλαντζάς. Συγκεκριμένα, η ανάλυση της Μαρίας Καραμεσίνη, καθηγήτριας Οικονομικών της Εργασίας και της Κοινωνικής Πολιτικής και πρώην Διοικήτριας του ΟΑΕΔ, με τίτλο "Η 'επόμενη μέρα' μετά την πανδημία. Απειλές και προκλήσεις για τον κόσμο της εργασίας",  οποία στηρίζεται στην εισήγησή της στη διαδικτυακή εκδήλωση του Ινστιτούτου Νίκος Πουλαντζάς “Ο κόσμος της εργασίας την ‘επόμενη μέρα’ μετά την πανδημία” (3/6/2020), περιγράφει τις συνέπειες του lockdown λόγω της πανδημίας στην εργασία, τονίζοντας ότι αυτές υπήρξαν παρόμοιες διεθνώς, και ταυτόχρονα αναλύει τις ιδιαιτερότητες της “επόμενης μέρας” στην Ελλάδα, η οποία εκτιμά ότι εγκυμονεί μεγαλύτερους κινδύνους για την εργασία σε σύγκριση με τις άλλες χώρες.

Ειδικότερα, η Μ. Καραμεσίνη εντοπίζει τέσσερις άμεσες απειλές στο πεδίο της αγοράς εργασίας και των εργασιακών σχέσεων στις νέες συνθήκες επανεκκίνησης της οικονομίας : (α) την έκρηξη της ανεργίας και της υποαπασχόλησης, (β) την περαιτέρω μείωση των μισθών στον ιδιωτικό τομέα, (γ) τη γενίκευση της επισφάλειας και τη νέα τάση φτωχοποίησης των νοικοκυριών και (δ) την πλήρη περιθωριοποίηση των συνδικάτων και εξατομίκευση των εργασιακών σχέσεων. Όπως σημειώνει, "οι απειλές αυτές ισχύουν σε όλες τις χώρες της Ε.Ε., αλλά στην Ελλάδα έχουν μεγαλύτερη ένταση γιατί είναι συνδεδεμένες με τέσσερις εθνικές ιδιαιτερότητες", οι οποίες κατά τη συγγραφέα είναι οι εξής :

Η ιστορία επαναλαμβάνεται: Όταν ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ιάκωβος διαδήλωνε χέρι χέρι με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

Σημείωση ΟΙΚΟΝΙΚΗΣ : Ο Αρχιεπίσκοπος Βορείου Αμερικής Ιάκωβος κατηγορήθηκε για πολλά, θεωρήθηκε συνεργάτης των Χουντικών και προσφωνήθηκε ως "ΣΙΑκωβος", όμως τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει το γεγονός ότι ήδη, από το 1965, ήταν μαχητής κατά των φυλετικών διακρίσεων. Εδώ στη φωτογραφία με τον Μάρτιν Λούθερ Κινγκ

ΠΗΓΗ  in.gr

Φωτογραφία:Dan Budnik Ο Αρχιεπίσκοπος Eλπιδοφόρος έκανε δήλωση για τη χαοτική κατάσταση, αλλά και την αποτρόπαια δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ από τον Ντέρεκ Σόβιν και ανήρτησε μήνυμα στα σόσιαλ μίντια στο οποίο αναφέρει:   "Η άδικη δολοφονία του Τζορτζ Φλόιντ δεν μπορεί να αντιπροσωπεύει τις ΗΠΑ. Η βία γεννά μόνο βία, αλλά όταν αυτή ασκείται από κάποιους στην εξουσία, τότε οφείλουμε να μη μένουμε σιωπηλοί. Να εναντιωθούμε στον ρατσισμό και να απαιτήσουμε ισονομία για όλους».Σημειώνεται πως ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής είναι ο πρώτος αξιωματούχος θρησκευτικού δόγματος που παίρνει μέρος στις διαδηλώσεις για τον Τζορτζ Φλόιντ.

Ο κ. Ελπιδοφόρος συνεχίζει μάλιστα μια παλαιότερη παράδοση της ελληνορθόδοξης εκκλησίας στην Αμερική που έχει τις ρίζες της στην θρυλική τότε παρουσία του Αρχιεπισκόπου Ιάκωβου, δίπλα στον ηγέτη των πολιτικών δικαιωμάτων Martin Luther King Jr. στο Σέλμα της Αλαμπάμα, το 1965, σε μια στιγμή που καταγράφεται ως κορυφαία και σημείο καμπής στην αμερικανική ιστορία.

Τζίμι Κάρτερ: Οι φυλετικές διακρίσεις υπονομεύουν τη Δημοκρατία

EPA/LYNN BO BO

Εκφράζοντας την «οδύνη» του ίδιου και της συζύγου του μπροστά στις ταραχές που ξέσπασαν στη χώρα μετά τον θάνατο του Τζορτζ Φλόιντ, ο πρώην πρόεδρος των ΗΠΑ Τζίμι Κάρτερ στηλίτευσε χθες Τετάρτη τις «τραγικές φυλετικές αδικίες», που «υποσκάπτουν» την αμερικανική δημοκρατία.

Ο Δημοκρατικός πρώην πρόεδρος (1977-1981), 95 ετών, τόνισε πως «στεκόμαστε με όλη μας την καρδιά στο πλευρό των οικογενειών των θυμάτων κι όλων όσοι αισθάνονται απελπισία μπροστά στις πανταχού παρούσες φυλετικές διακρίσεις και στην ωμή απανθρωπιά».

«Οι άνθρωποι με εξουσία, προνόμια και ηθική συνείδηση πρέπει να ορθώσουν το ανάστημά τους και να πουν ‘φτάνει πια’ σε μια αστυνομία κι ένα δικαστικό σύστημα που κάνουν διακρίσεις για φυλετικούς λόγους, στις ανήθικες οικονομικές ανισότητες ανάμεσα στους λευκούς και τους μαύρους, στις ενέργειες της κυβέρνησης που υπονομεύουν τη δημοκρατία μας». «Χρειαζόμαστε μια κυβέρνηση εξίσου καλή με τον λαό της κι είμαστε καλύτεροι από αυτό», πρόσθεσε.

Ο Σαλβίνι, η Μελόνι και ο «εμφύλιος» στην ιταλική Ακροδεξιά

Toυ Γιώργου Παυλόπουλου

ΠΗΓΗ  LIBERAL

Η πρώτη σημαντική πολιτική αναμέτρηση στην Ευρώπη μετά την έξοδο από την καραντίνα της πανδημίας διεξάγεται στην Πολωνία, όπου οι (εξ' αναβολής) προεδρικές εκλογές ορίστηκαν για τις 28 Ιουνίου. Είναι δε γεγονός ότι για το κυβερνόν λαϊκιστικό Κόμμα του Νόμου και της Δικαιοσύνης (PiS), θα πρόκειται για μια σημαντική δοκιμασία, καθώς η επανεκλογή του νυν προέδρου, Αντρέι Ντούντα, δεν θεωρείται πλέον δεδομένη.

Αυτό, όμως, δεν είναι το μοναδικό μέτωπο που ανησυχεί σήμερα την ευρωπαϊκή Ακροδεξιά, με την οποία το PiS συγγενεύει πολιτικά. Απόδειξη το γεγονός ότι την ίδια στιγμή βρίσκεται σε εξέλιξη ένας άτυπος «εμφύλιος» στην Ιταλία, ανάμεσα στον μέχρι σήμερα αδιαμφισβήτητο κυρίαρχο του χώρου Ματέο Σαλβίνι και την φιλόδοξη Τζόρτζια Μελόνι, η οποία έχει δει τις «μετοχές» της να ενισχύονται σημαντικά τους τελευταίους μήνες.

Και μετά διερωτώνται γιατί η Τουρκία οδεύει προς Κρήτη

 του Κώστα  Βενιζέλου   

Έχουμε βαρεθεί να επαναλαμβάνουμε την αναφορά-κλισέ ότι υπάρχει κλιμάκωση της έντασης από πλευράς Τουρκίας. Η Άγκυρα δεν κλιμακώνει μόνο την ένταση, καθώς έχει περάσει ήδη στη φάση υλοποίησης των σχεδιασμών της, στη βάση του μεγαλεπήβολου «οράματος» της «Γαλάζιας Πατρίδας». Η διαφορά με τα προηγούμενα χρόνια είναι πως ο Ερντογάν παρουσιάζεται να έχει εγκαταλείψει την τακτική των μικρών βημάτων, που βαθμηδόν οδηγούσε στην υλοποίηση των επιδιώξεών του. Τώρα υιοθετεί μια πιο επιθετική πολιτική με συνεχή και μεθοδευμένα βήματα προς την κατεύθυνση της ολοκλήρωσης των στόχων της κατοχικής Τουρκίας. 

Η δημοσίευση, στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης της Τουρκίας, του αιτήματος της κρατικής εταιρείας πετρελαίου ΤΡΑΟ, για σεισμικές έρευνες σε μια περιοχή που εκτείνεται ανατολικά από τη Ρόδο μέχρι νοτιοανατολικά της Κρήτης, αποτελεί μια νέα κίνηση.

Ιστορικός αναθεωρητισμός και αποδόμηση της επανάστασης του 1821

του Γιώργου Αλεξάτου

Το έργο το ‘χουμε ξαναδεί πολλές φορές και τίποτα πια δεν μας εκπλήσσει. Αλίμονο αν περιμέναμε την Επιτροπή της κ. Γιάννας Αγγελοπούλου για ν’ αντιληφθούμε ότι ζούμε την εποχή που δίνουν και παίρνουν τα ιδεολογήματα περί του «τέλους των μεγάλων αφηγήσεων» και μάλιστα τριάντα χρόνια αφότου ο Φράνσις Φουκουγιάμα μας πληροφορούσε για το «τέλος της Ιστορίας».

Βέβαια, ο ίδιος ο Φουκουγιάμα αναίρεσε τις τότε βεβαιότητές του, ενώ οι απόπειρες να γραφτεί και πάλι η ιστορία χωρίς τη διάκριση μεταξύ βασικής αντίθεσης, κύριας αντίθεσης και δευτερευουσών αντιθέσεων, συναντάει όλο και μεγαλύτερες δυσκολίες στο να πείσει, εκπίπτοντας σε έναν ανιστόρητο «ιστορικό αναθεωρητισμό». Επικεντρώνοντας στην προσπάθεια αποδόμησης των μεγάλων εκείνων ιστορικών γεγονότων που άλλαξαν τον κόσμο, πρώτα και κύρια των επαναστάσεων, ακόμη και των κορυφαίων ανάμεσα σ’ αυτές, όπως ήταν η Αγγλική Επανάσταση του 17ου αιώνα, η Γαλλική του 18ου και η Ρωσική (κυρίως αυτή) του 20ού.

Πότε θα σταλεί μήνυμα ότι η Κύπρος δεν είναι πια χώρα αιτητών ασύλου;

του Σάββα Ιακωβίδη

Ποια σχέση μπορεί να έχει ο ανεξίθρησκος πανοικουμενικός Ελληνισμός με τον «ιερό πόλεμο» του Ισλάμ; Πώς να συνυπάρξει η Ορθοδοξία της αγάπης με τη βιαιότητα του κορανίου; Πού κολλά η ωραιότητα της βυζαντινής εκκλησιάς με την ασκήμια του μιναρέ; Πώς να συνεννοηθεί ο Χριστιανός με έναν μουσουλμάνο, ο οποίος απαιτεί να τον εξισλαμίσει και να τον καθυποτάξει;

Μετά τον Αττίλα της εισβολής-κατοχής και τον εποικισμό, το μεταναστευτικό είναι η τρίτη πυορροούσα αλλ’ άκρως επικίνδυνη πληγή της Κύπρου. Γι’ αυτήν ευθύνεται βαρύτατα και η κατοχική Τουρκία. Ένα συγκλονιστικό ρεπορτάζ της εκλεκτής συναδέλφου, Πετρούλας Αργυρού, στο ΣΙΓΜΑ (25.5.2020), για την ανομία, την εγκληματικότητα και την γκετοποίηση εκατοντάδων Σύρων στη γραφική κοινότητα της Χλώρακας Πάφου, επανέφερε ξανά, πιο έντονα, στην επικαιρότητα το μέγα πρόβλημα του μεταναστευτικού.

Πακέτο διάσωσης της ΕΕ με πολλές γκρίζες ζώνες

Υπό την άμεση απειλή διάλυσης της Ένωσης, η Κομισιόν σπάει παραδοσιακά ταμπού, αλλά ο δρόμος παραμένει αβέβαιος

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Το σχέδιο που παρουσίασε την Τετάρτη, 27 Μαίου, η πρόεδρος της Κομισιόν Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την αντιμετώπιση της τρομερής οικονομικής ύφεσης και κοινωνικής κρίσης στις χώρες- μέλη της ΕΕ λόγω κορωνοϊού συνιστά ένα φιλόδοξο, για τα μέχρι τώρα δεδομένα της Ένωσης, εγχείρημα. Το συνολικό πακέτο, υπό τον τίτλο «Next Generation EU», προβλέπει τη διάθεση 750 δισ ευρώ, εκ των οποίων τα 500 θα είναι επιχορηγήσεις και τα 250 δάνεια. Αν συνυπολογίσουμε τα προγράμματα (SURE κ.α.) ύψους 540 δισ ευρώ που ανακοινώθηκαν στις 9 Απριλίου, η ΕΕ ρίχνει στο τραπέζι έκτακτη στήριξη 1,290 τρισ ευρώ, ποσό που εξακολουθεί να υπολείπεται σημαντικά των ανάλογων προγραμμάτων ΗΠΑ και Ιαπωνίας, αλλά δεν παύει να αποτελεί σημαντική ανάσα.

Πέραν της ποσοτικής πλευράς, η πρόταση της Κομισιόν, η οποία στηρίζεται στην πρόσφατη συμφωνία Μακρόν- Μέρκελ, σπάει δύο παραδοσιακά ταμπού. Για πρώτη φορά εισάγεται, έστω και ad hoc, κοινός δανεισμός των 27 και επίσης για πρώτη φορά η Ένωση στηρίζεται σε δαπάνες και επενδύσεις μέσω ελλειμμάτων (κάτι που μέχρι χθες θα αποτελούσε ανάθεμα, μιας και στην υπαρκτή ΕΕ, όχι μόνο ο Μαρξ, αλλά και ο Κέινς τελούν υπό παρανομία)

Ο (καρό)δρομος της Αριστεράς....

του Γιάννη Σχίζα

Με τους ανθρώπους του "Δρόμου της Αριστεράς" βρεθήκαμε μαζί, από το  πρώτο μνημόνιο, επί εποχής Παπανδρέου-Τσολάκογλου. Bαδίσαμε  στους  αγώνες  τη περίοδο 2010-14,  συμπορευθήκαμε  στην  ΚΕ επί  ΣΥΡΙΖΑ,   βαδίσαμε στον απείρως  δυσκολότερο δρόμο της μνημονιακής αποδοκιμασίας του Ιουλίου 2015  - που μεταλλάχθηκε  σε αποδοχή των μνημονίων.  Ο "Δρόμος της Αριστεράς" ακολουθούσε το δρόμο του, από την εποχή που αποκαλούσε τους αντιπάλους του « γορίλες» και κατονόμαζε το καθεστώς ως γερμανική κατοχή :  Από την εποχή που κάθε  αγωνιστής- εξαιρουμένων των ακαδημαϊκών και διαφόρων  «παραγόντων»  της δημόσιας ζωής - έπρεπε να  εισπνέει  «στη καθησιά του» μερικά κιλά δακρυγόνα. Οι αγώνες αυτοί δεν ευοδώθηκαν, με αποτέλεσμα να περάσουμε σε μια  περίοδο ύφεσης  της Αριστεράς.

Σ’αυτή τη φάση  τίποτε δεν είναι πιο επιτακτικό  από το πρόβλημα της εθνικής ακεραιότητας. Η τουρκική απειλή διαλύει όλες τις αυταπάτες περί κοινών  ζεϊμπέκικων, ενώ η  λαθρομετανάστευση που εξαπολύεται εναντίον μας πείθει για το βάθος  της απειλής. Στο μέτρο των δυνάμεών μας πρέπει να κρατήσουμε το λαό σε εγρήγορση, πρέπει η άμυνά μας να είναι ισχυρή και αποτρεπτική. Στο δρόμο αυτό στρατεύεται ο «Δρόμος» - και είμαστε  ευγνώμονες απέναντί του.

 Ταυτόχρονα  όμως η εκπλήρωση αυτού του μέγιστου καθήκοντος, δεν απαλλάσσει  την εφημερίδα   από  τη στήριξη  των εργατικών, κοινωνικών και περιβαλλοντικών αιτημάτων. Σε μια ομολογουμένως δύσκολη εποχή, τα εργατικά αιτήματα πρέπει να φωτίζονται. Τα κοινωνικά αιτήματα σαν αιτήματα της γυναίκας, του  παιδιού, του σπουδαστή , πρέπει να προβάλλονται. Τα δε περιβαλλοντικά αιτήματα πρέπει  να καταυγάζουν  ολόκληρη τη κοινωνία  : Να  οδηγούν στην συνειδητή ανάπτυξη των νέων παραγωγικών δυνάμεων, στην  ήπια σχέση του ανθρώπου με τη φύση. Αλλά αυτό προϋποθέτει  έξοδο από το βαθυπράσινο καιροσκοπισμό, με τα ερριμένα ατάκτως  περιβαλλοντικά συνθήματα  :  Ιδιαίτερα σήμερα, όπου η   απαρτίωση   των ελληνικών βουνών  και η μείωση της βιοποικιλότητας , περνιέται σαν τάση που μας οδηγεί  στη  «πράσινη»  ανάπτυξη…

Έχουμε «δρόμο μπροστά μας», και η  δυναμική αυτού  του δρόμου μας φέρνει μπροστά στο τακτικό ερώτημα : Με ποιά Αριστερά; Με ποιές δημοκρατικές δυνάμεις; Η απάντηση είναι ότι χρειαζόμαστε μια αδιαφιλονίκητη  σχέση ισότητας   με τους «άλλους». Αλλιώτικα,  κάνουμε μέτωπο με τον εαυτό μας ! 

Χρειαζόμαστε λοιπόν  μέτωπο  με τις δυνάμεις   που αγωνίστηκαν ενάντια  στο δημοψήφισμα και στη συνέχεια ενάντια στην ταπεινωτική απόσυρσή του. Χρειαζόμαστε επαν-ενεργοποίηση αυτών που   ΔΕΝ επανέκαμψαν στη στρούγκα – που έμειναν πάνω στα ιδανικά του Δημοκρατικού Πατριωτισμού.  Χρειαζόμαστε μέτωπο με αυτούς  που δεν έγιναν μισθοφόροι μιας υποτιθέμενης νέας πολιτικής.    

Δύσκολος ο δρόμος : Προπονηθήκαμε σε μονοπάτια,  τώρα  βαδίζουμε σε  καρόδρομους…..   

Μνήμη Θέμου Στοφορόπουλου

Έφυγε ο "Επί Τιμή",

ο Πρέσβης Στοφορόπουλος.

Παρόν θα είναι "ες αεί".

Ορθός ¨"εξήλθε", αλώβητος.

Τάσσος και Θέμος Θύμωσαν

τον Τούρκο εισβολέα.

ΟΧΙ στο Σχέδιο Ανάν,

η "λύση" απορριπτέα.

Κύπρος κι΄Ελλάδα τον τιμούν

τον άξιο Ευπατρίδη.

Ψηλά τον πήχυ ανέβασε

ακέραιος, με ευθύνη.

Γιώργος Παπαγιαννόπουλος

Το εντιτόριαλ του Δρόμου της Αριστεράς : Ένα αίτημα στα αζήτητα

Είναι λυπηρό να σκέφτεσαι όσα έχει περάσει 10 χρόνια ο τόπος, να αισθάνεσαι αυτό που έρχεται (κρίση, πανδημία, τουρκική επιθετικότητα κ.λπ.) και να διαπιστώνεις ότι το αίτημα της κυριαρχίας της χώρας έχει μείνει εντελώς στα αζήτητα.

Οι διαχειριστές του υπάρχοντος συστήματος δεν μπορούν καν να το διανοηθούν, πόσο μάλλον να χαράξουν μια στρατηγική που θα προστατεύει και θα καταχτά την κυριαρχία βήμα–βήμα, με σχέδιο και στόχους. Προσκολλημένοι στο υπάρχον καθεστώς σχέσεων του μεταπρατικού και παρασιτικού ρόλου της Ελλάδας, το αναπαράγουν διαρκώς και αναπαράγονται οι ίδιοι ως μια ολιγαρχία του τόπου.

Το παράξενο είναι πως το αίτημα της εθνικής κυριαρχίας, της ανεξαρτησίας, έχει εγκαταλειφθεί και από όσους στα λόγια, στις διακηρύξεις κ.λπ. αγωνίζονται για μια συνολική αλλαγή, για μια ανατροπή. Παράξενο αλλά πραγματικό, η Αριστερά και ο αντιεξουσιαστικός χώρος το έχουν κι αυτοί εγκαταλείψει. Το θεωρούν «εθνικιστικό», «αστικό» και δεν τους ενδιαφέρει.