oikoniki pragmatikotita

ENA AKOMH ΣΠΟΡ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ....

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Wed, 30 Dec 2009 12:01:00 +0000

ΣΤΟΝ ΓΙΩΡΓΟ ΝΤΟΥΡΟ(1948-2008)

Τα σπορ είναι ωραία, όμως κάποτε έχουν περιβαλλοντικές επιπτώσεις και προκαλούν τους οικολογικά ευαίσθητους πολίτες . Το γκολφ σε ξηροθερμικά σκηνικά της Κρήτης και της Κύπρου, οι πίστες τεχνητού χιονιού στα αραβικά εμιράτα, η ενεργειοβόρα ενίσχυση του «φυσικού» χιονιού με «τεχνητό» ακόμη και σε κάποιες περιοχές των Άλπεων, οι πίστες αγώνων αυτοκινήτου σε προστατευόμενους υγρότοπους, οι άτυπες δραστηριότητες μηχανών εντούρο στον εθνικό δρυμό Πάρνηθας, η κατάληψη ελεύθερων χώρων για τη δημιουργία σταδίων και γηπέδων – όρα περίπτωση Παναθηναϊκού στον Ελαιώνα - όλα αυτά και πολλά ακόμη , δείχνουν ότι τα σπορ δεν είναι γενικώς αθώα. Επίσης τα σπορ δεν είναι «δεδομένα», αλλά εξελίσσονται και εμπλουτίζονται με νέα είδη, πολλά από τα οποία εκφράζουν λιγότερο τη διάθεση της σωματικής αναβάθμισης και περισσότερο το θεαθήναι και τον σνομπισμό ....
Στο περιοδικό ΟΙΚΟΤΟΠΙΑ(τεύχος 21), και στη συνέχεια στο περιοδικό ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ (τεύχος 1) , στα πλαίσια μιας νεκρολογίας για τον αγαπητό φίλο Γιώργο Ντούρο, γινόταν αναφορά στις προσπάθειές του να αντιμετωπίσει, ως στέλεχος του Υπουργείου Γεωργίας, κάποια εταιρεία που ήθελε (2001), σώνει και καλά, να εγκαινιάσει ξεναγήσεις με ελικόπτερο πάνω από τον Εθνικό Δρυμό Αώου. Τότε ο Ντούρος είχε κατανοήσει τις επιπτώσεις της διέλευσης ελικοπτέρων σε χαμηλά ύψη, για την αρτιότητα του τοπίου και για τους πληθυσμούς των άγριων ζώων. Κι ακόμη είχε συλλάβει το νόημα της χλιδάτης «κατανάλωσης ορεινού θεάματος» από ορισμένους, υποστηρίζοντας ότι οι ψευτοφυσιολάτρες ήθελαν ένα εντυπωσιακό πέρασμα πάνω από το δρυμό και στη συνέχεια γρήγορη επιστροφή στην Κέρκυρα, "για να μην κρυώσει ο αστακός τους"...
Όμως το χειρότερο δεν είχε εμφανιστεί ακόμη – μέχρι που πρόσφατα «έσκασε μύτη» στην ελληνική πραγματικότητα Η είδηση ήλθε από την γνωστή ομάδα ΟΛΥΜΠΟΣ, που έχει αναπτύξει ιδιαίτερη δράση για την προστασία του βουνού των θεών. Η ομάδα κατήγγειλε τους σχεδιασμούς για την προώθηση του HELISKIING από συγκεκριμένες εταιρείες στις χιονοδρομικές πίστες και γενικότερα στο χώρο του Ολύμπου. Το Heliskiing είναι ένα είδος χρήσης ελικοπτέρου για την άνοδο των σκιέρ σε μεγαλύτερα ύψη , για τη μεγαλύτερη διάρκεια της κατάβασής τους και για την ταχεία απόσυρσή τους από το πεδίο....
Η πρακτική αυτή ευτελίζει το οπτικό τοπίο της ορεινής φύσης καθότι εισάγει μέσα σε αυτό παράταιρες μηχανικές μορφές, όμως πολύ περισσότερο τραυματίζει το «ηχοτοπίο» , ακυρώνοντας την ίδια την προσδοκία του ορειβάτη, σκιέρ, πεζοπόρου κλπ. για καταστάσεις «φευγάτες», μακριά από τον μηχανικό πολιτισμό. Είναι μια πρακτική μπανάλ, που θρυματίζει την υπέροχη σιωπή του πάλευκου σκηνικού, που τελικά υπηρετεί ανθρώπους χωρίς παιδεία και καλό γούστο....
Σε σχετική διαμαρτυρία του ο «OΛΥΜΠΟΣ» υπογραμμίζει ότι οι τέτοιες δραστηριότητες έχουν απαγορευθεί στη Γαλλία και απευθύνεται άμεσα στο ΥΠΕΚΑ και στο WWF, καλώντας παράλληλα να προσυπογράψουμε το αίτημά του στο δικτυακό τόπο : http://www.anasta.de/TOPOS/index.php?option=com_wrapper&Itemid=77 Να υπογράψουμε λοιπόν όλοι, και να στείλουμε τους ενδιαφερόμενους «φυσιολάτρες» για "ΗELL-SKIING" - κοινώς στο διάολο...

Υ.Γ

Η φωτογραφία προέρχεται από τον δικτυακό τόπο www.otoposmou.gr

ΧΡΟΝΙΑ ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ.....

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Tue, 29 Dec 2009 14:35:00 +0000

Μόνο με το χρόνο κατακτιέται ο χρόνος
Τόμας Στερν Έλιοτ

«Ο χρόνος είναι η πρώτη ανάγκη του ανθρώπου» : Έτσι επιγράφουν ένα κεφάλαιο του έργου τους για τις διακοπές, οι Φοσέ και Λορενζί : .Με πρώτιστο μέλημα να δείξουν ότι χρόνος από χρόνο διαφέρει, ότι το ανθρώπινο όν έχει ανάγκη από ελεύθερο, μη εργασιοκεντρικό, μη καταναγκαστικό, μη «καταναλω-κεντρικό» χρόνο.
Στη νέα τάξη πραγμάτων που εγκαινίασε η νεοφιλεύθερη έφοδος , η μετανάστευση επενδύσεων και «μαύρης εργασίας», ακολουθεί η συρρίκνωση του ελεύθερου χρόνου. O χρόνος αυτός υποβαθμίζεται , γίνεται δορυφόρος του χρόνου εργασίας , χάνει κάθε εγγενές νόημα. Και παραπέρα η υπερεργασία, ο οικονομισμός, ο ανταγωνισμός όλων εναντίον όλων,η ανασφάλεια, υποσκάπτουν τη βάση πάνω στην οποία πατάει η ποιότητα ζωής και ο ορθός λόγος.
Ελλείψει χρόνου, δεν μπορεί να κατακτηθεί η «άλλη» αντίληψη και αίσθηση για το χρόνο !
Όμως ο αγώνας συνεχίζεται.Μακριά από κάθε χαζοχαρούμενη αισιοδοξία και από συμβατικά ευχολόγια, μπορούμε να επιστρατεύουμε παλιά διδάγματα. . Λόγου χάρη αυτό που παρείχε ο αναγενησιακός συγγραφέας Μονταίνιος, γράφοντας στα βαθιά γεράματά του σε μια κυρία : «....αυτή την ώρα , που βλέπω τη δική μου ζωή τόσο σύντομη σε χρόνο, θέλω να τη μεγαλώσω σε βάρος. Θέλω να σταματήσω τη γρηγοράδα της φυγής της με τη γρηγοράδα της δραστηριότητάς μου, και με την ένταση της χρήσης να συμψηφίσω τη βιασύνη με την οποία κυλάει»...
Να τρέχουμε λοιπόν, μέσα σε συνθήκες στενότητας χρόνου - λόγω οικονομικών συνθηκών ή ηλικίας... Αλλά και μέσα σε αυτό το τρεχαλητό, δεν είναι άτοπο το να διεκδικούμε τη σταθερότητα και το «μαρμάρωμα» ορισμένων καταστάσεων, στη φύση, στο τοπίο,στην αρχιτεκτονική, στον πολιτισμό. Να λέμε φερ’ ειπείν κάτι παραπλήσιο με αυτό που έλεγε ο Φερναντ Μπρωντέλ για τη Βενετία :«Να μην αλλάξει, να μην κινηθεί, να μείνει η Ωραία Κοιμωμένη του Δάσους». .

ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ Ή ΓΕΩΛΟΓΙΚΟ ΚΙΝΗΤΟ ....

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Fri, 25 Dec 2009 12:11:00 +0000

Ακόμη και υπό συνθήκες κρίσης,ο καταναλωτισμός κατατρέχει την ποιότητα ζωής. Η μεγαλύτερη κατανάλωση ρούχων, αυτοκινήτων, ταξιδιών, επίπλων, φωτογραφιών(!), παρουσιάζεται ως συνθήκη ευημερίας. Τα ίδια συμβαίνουν και στην περίπτωση των τηλεφωνικών επικοινωνιών, όπου η διαρκής υποκίνηση της χρήσης κινητών κάνει νεαρά άτομα, οδηγούς , παρέες κλπ. να έχουν το τηλέφωνο ως προέκταση του αυτιού τους, ή γενικώς να το πολυχρησιμοποιούν τόσο ώστε να το μετατρέπουν σε αναπόσπαστο εργαλείο του υπάρχειν .... Σε λίγο, δεν αποκλείεται να εμφανισθεί το ΥΠΟΒΡΥΧΙΟ ΚΙΝΗΤΟ νέας γενιάς,, για να μπορεί κάποιος να κάνει βουτιές μαζί του και να μιλάει μέσα από τη θάλασσα (!), ή και το ΓΕΩΛΟΓΙΚΟ ΚΙΝΗΤΟ,για να κατέρχεται σε σπήλαια (!) και ταυτόχρονα να έχει τη δυνατότητα ομιλίας με τον έξω κόσμο !
Και ενώ οι πάντες μπαίνουν υπό την επηροή μιας « υπερτηλεφωνίτιδας», πειθόμενοι να επικοινωνούν είτε έχουν είτε δεν έχουν να πουν ο,τιδήποτε, οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας μοχθούν για τη συμπίεση του κόστους και την αύξηση των κερδών, με το πνεύμα δε αυτό "χωροθετούν" τις κεραίες τους χωρίς να νοιάζονται για τους περιορισμούς και τις προδιαγραφές σε ευρωπαϊκό και ελληνικό επίπεδο. Πρόσφατα μάλιστα ζήτησαν ακόμη πιο ευνοϊκές ρυθμίσεις και από αυτές του Νόμου 3431 του 2006, που είχε καταψηφίσει το ΠΑΣΟΚ σαν αντιπολίτευση ...
Η ηλεκτρομαγνητική και «σωματιδιακή» ρύπανση του αστικού χώρου είναι αναμφίβολα η ρύπανση της νέας εποχής, κι αυτό δείχνει τη χρησιμότητα ενός σχήματος όπως η «ΠΑΝΑΤΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΙΣ ΚΕΡΑΙΕΣ ΚΙΝΗΤΗΣ ΤΗΛΕΦΩΝΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΙΑ». Το σχήμα συνεδρίασε στο Πολυτεχνείο στις 13.12.2009 και αποφάσισε να κλιμακώσει τον αγώνα : Πρωτίστως εναντίον των "φτηνών λύσεων" που επιζητούν οι εταιρείες, αλλά και εναντίον της υπερκατανάλωσης κινητής τηλεφωνίας από ευπαθείς ομάδες του πληθυσμού, όπως τα παιδιά..
Όσοι ενδιαφέρονται να επικοινωνήσουν με το σχήμα, ας έχουν υπόψη τον δικτυακό τόπο http://www.panattiki.gr/. Όσον αφορά τους αμετανόητους φίλους της «χαρτοφερόμενης» πληροφορίας, αυτοί μπορούν να διαβάσουν τις επιπτώσεις της κινητής τηλεφωνίας στο βιβλίο του πανεπιστημιακού Κώστα Λιολιούση «Κινητό και Υγεία» (Εκδόσεις ΔΙΑΥΛΟΣ). Προς γνώση και συμμόρφωση...

Ο ΕΚΤΣΟΓΛΑΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΝΗΜΕΡΩΣΗΣ, ΜΙΑ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ ΚΑΙ Η ΣΚΩΡΙΑΣΗ.......

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Tue, 22 Dec 2009 06:48:00 +0000

Προς το Ραδιοφωνικό Σταθμό «105.5, Στο Κόκκινο»

Το γεγονός:
Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου, προς το μεσημέρι. Στην εκπομπή «Δυο γάιδαροι μαλώνανε...», των Γιάννη Ανδρουλιδάκη και Βαγγέλη Καραγιώργου στο σταθμό σας. Την ώρα αυτή, ο πρώτος εκ των δύο, που δεν βρίσκεται στο στούντιο, τηλεφωνεί από την περιοχή των Εξαρχείων και αναφέρει στον δεύτερο (Βαγγέλη Καραγιώργο) που κάνει την εκπομπή μόνος του, ότι μόλις λίγο πριν έγινε επίθεση κάποιων κουκουλοφόρων σε μια ομάδα αστυνομικών στη συμβολή των οδών Ανδρέου Μεταξά και Θεμιστοκλέους και ότι υπάρχουν αίματα στο δρόμο. Ο δεύτερος εκ των δύο (Βαγγέλης Καραγιώργος) ρωτά αν τα αίματα προέρχονται «από άνθρωπο ή αστυνομικό»! Για την ώρα δεν διευκρινίζεται η προέλευση του αίματος. Μεσολαβεί ένα τραγούδι και στη συνέχεια κάποιος ακροατής στέλνει μήνυμα διαμαρτυρόμενος για το «αστυνομικός ή άνθρωπος». Ο δεύτερος εκ των δύο (Βαγγέλης Καραγιώργος, δημοσιογράφος που εργάζεται και στην Ελευθεροτυπία), διευκρινίζει ότι το είπε πάνω στη βιασύνη του, αλλά δεν το παίρνει πίσω, ούτε ζητάει συγνώμη, γιατί πιστεύει ότι ο διαχωρισμός αυτός υφίσταται!!!
Ο βαρύς αυτός τραυματισμός επιβεβαιώνεται από το ρεπορτάζ και συμβαίνει λίγο πριν από τις εκδηλώσεις μνήμης για τον Α. Γρηγορόπουλο, κάτι με το οποίο ασχολείται η εκπομπή και ο σταθμός, δημιουργώντας ένα κλίμα πριν από αυτές.

Η άποψή μας

Αδυνατούμε να κατανοήσουμε τον ασύλληπτο αυτό ισχυρισμό και αυτόν το διαχωρισμό.
Αδυνατούμε να βρούμε τη διαφορά ανάμεσα στο αίμα των «ανθρώπων» και στο αίμα των «αστυνομικών».
Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι οι πολιτικά παιδαριώδεις αυτές απόψεις, επενδυμένες με το μανδύα του αδιάλλακτου τάχαμ επαναστατισμού, μπορούν να περνούν απαρατήρητες από έναν αριστερό ραδιοφωνικό σταθμό.
Αδυνατούμε να αποδεχτούμε ότι η σημερινή δημοκρατική, ανανεωτική και ριζοσπαστική αριστερά, «χωρά» απόψεις που τους μόνους χαρακτηρισμούς που μπορούμε να τις δώσουμε είναι, ρατσιστικές, αυταρχικές, αντιδραστικές, στον αντίποδα του ανθρωπισμού της αριστεράς.
Αδυνατούμε να συμφιλιωθούμε με έναν αφελή, απαρχαιωμένο, πρωτόγονο, ψευτοαριστερό «τσαμπουκά».
Αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι η ανανεωτική αριστερά θα έφτανε να έχει την ανάγκη στήριξης σε απόψεις προερχόμενες από τις χειρότερες ιδεοληψίες ενός ανεπίστρεπτου παρελθόντος.

Απόψεις σαν και αυτές αμαυρώνουν το ανθρωπιστικό περιεχόμενο και τις αξίες της αριστεράς, δικαιολογούν και επιβραβεύουν τη βία και την τρομοκρατία και σπρώχνουν την ανανεωτική αριστερά στην αγκαλιά ενός παρηκμασμένου εξτρεμισμού, που φορά την «κουκούλα» της επανάστασης.
Η ανοχή, το φλερτ και η σύμπραξη με απόψεις σαν και αυτές, μας προσβάλει ως αριστερούς.

(Η «καθυστερημένη» μας αντίδραση, οφείλεται στην πρόθεσή μας να την αποσυνδέσουμε από τις εκδηλώσεις μνήμης για τον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο)

Δάλκος Χρίστος
Ζεβελάκης Γιώργος
Καλογεροπουλος Άγγελος
Κανελλόπουλος Δημήτρης
Κανελλοπούλου Βάσω
Καούνης Γιάννης
Καραγεωργίου Τασούλα
Κόντου Τούλα
Κουρουζίδης Σάκης
Μαυρουδής Κώστας
Ξανθόπουλος Λευτέρης
Πατίλης Γιάννης
Ρουμελιωτάκης Χρίστος
Ρούσσης Ανδρέας

Και μια άλλη, «άσχετη» άποψη .....

Στον 20ο αιώνα, η Αριστερά δοκίμασε δύο διαδρομές. Η Λενινιστική διαδρομή, ως διαδικασία σχηματισμού επαναστατικών ταγμάτων εφόδου και συντριβής του αστικού κράτους, κατέληξε σε κρατικούς σχηματισμούς «ροβεσπιερικούς», απίστευτα τυραννικούς . Η άλλη διαδρομή, που συνδέθηκε με τον ηγέτη της Δεύτερης Διεθνούς Καρλ Κάουτσκυ, ως διαδικασία «κατάληψης» και χρήσης του αστικού κράτους για «σοσιαλιστικούς σκοπούς», κατέληξε επίσης σε αποτυχία . Και στις δύο περιπτώσεις τα μέσα επιβλήθηκαν στο σκοπό
.
Σήμερα, με όλη την πείρα των επαναστάσεων που αυτοκτόνησαν ή των ρεφορμισμών που «κατάφεραν» να εμβολιάσουν τη κοινωνία με αντισοσιαλιστικές στάσεις ζωής, η εναλλακτική διαδρομή είναι αυτή που μπορεί να δώσει διέξοδο. Είναι αυτή που βγήκε αποσπασματικά «μια φορά κι έναν καιρό» από τα στόματα των Οικολόγων Εναλλακτικών, ως διαδρομή που συνθέτει τα μέσα με τους σκοπούς, που πραγματώνει εδώ και τώρα την επιθυμητή κοινωνία, που εισάγει - σε όποια εφικτή δόση - την δημοκρατία και την αυτοδιαχείριση στον κόσμο του αυταρχισμού και της ετεροδιαχείρισης. Μια τέτοια διαδρομή συνεπάγεται και μια άλλη στάση απέναντι στο «υπαρκτό κράτος» - που δεν σημαίνει συμβιβασμό, προσεταιρισμό, κατάληψη, χρήση , αλλά ούτε και έφοδο με στόχο τη διάλυση και τη συντριβή,
Το πρόβλημα όμως είναι ότι η σημερινή Αριστερά, στη μεγάλη της πλειοψηφία, δεν χαμπαριάζει από τέτοια. Δεν κατανοεί ή δεν θέλει να κατανοήσει την ιστορία της, και γι αυτό καταδικάζεται να την επαναλαμβάνει. Καταδικάζεται να «σκουριάζει» με τις ίδιες ιδέες και ταυτόχρονα να εκτρέφει «αβανγκαρντίστικα» συμπλεγματα (συμπλέγματα φωτεινής πρωτοπορίας...), υποθάλποντας έναν επαναστατικό βολονταρισμό με την ψυχοπολιτική συμπεριφορά ταγμάτων εφόδου, αρνούμενη τον πολιτικό πολιτισμό , τις δημοκρατικές διαδικασίες, ακόμη και τον στοιχειώδη ανθρωπισμό - όπως στην παραπάνω περίπτωση.....

Γιάννης Σχίζας

ΤΕΤΑΡΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Wed, 16 Dec 2009 16:49:00 +0000

To τέταρτο τεύχος του περιοδικού ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ κυκλοφορεί με πληθώρα ύλης και πρωτότυπα θέματα. Υπάρχουν κείμενα που ανοίγουν την όρεξη –όπως αυτά για το αστικό γυμνό, για το γονίδιο του ατζαμή οδηγού, για τη λάου λάου χωροταξία, για τις «πτήσεις γαϊδάρων», για το Ντουμπάϊ που λέει "bye-bye" ... To κυρίως γεύμα περιλαμβάνει ανάλυση του ζητήματος της Κοπεγχάγης( Φώτης Κουβέλης), αναφορά στα εκλογικά γεγονότα της χρονιάς ( Γεράσιμος Σκλαβούνος) και στους βανδαλισμούς (όλων των μηνών....) από τον Γιάννη Σχίζα. Το Ινστιτούτο Worldwatsch αναλύει τα της «οικιακής παραγωγής ηλεκτρισμού», ο Μιχάλης Μιχελής μιλάει για τα Γκαλαπάγκος, ο Κωστής Τριανταφύλλου αναρωτιέται για το μέλλον της Γης, η Μαρία Σωτηροπούλου- Αρβανίτη καταθέτει με δύο κείμενά της εναντίον της πολεμικής και «ειρηνικής» χρήσης των πυρηνικών υλικών.. Η Βενετία Γαζίλα συγκρίνει Θεσσαλονίκη και Νέα Υόρκη, ο Μανόλης Σοφ. Στρατάκης γράφει για το διατροφικό πρόβλημα, ο Βασίλης Οικονόμου για τη διαχείριση στερεών αποβλήτων.. Στο τεύχος υπάρχουν αναφορές στον Δημήτρη Φατούρο, στον Κλωντ Λεβί Στρως, στο έργο του Νάνου Βαλαωρίτη, στον ζωγράφο Λεωνίδα Τσιριγγούλη, στον εικαστικό Edgar Mueller. Ακόμη φιλοξενούνται κείμενα από συνεντεύξεις της Υπουργού Τίνας Μπριρμπίλη, της Διαδημοτικής Πρωτοβουλίας για τον Υμηττό, της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας, του σωματείου ΑΡΧΕΛΩΝ, της Ελληνικής Εταιρείας Περιβάλλοντος και Πολιτισμού,του Γιώργου Πήττα,του Γρηγόρη Κλαδούχου, της Πανελλήνιας Κίνησης Δασολόγων, του Στέφανου Σταμέλλου, της ομάδας «Όλυμπος», του Δημάρχου της Χιροσίμα, του Θεόδωρου Καρυώτη, του Περικλή Κοροβέση, της ΔΗΩ, της Οικολογικής Κίνησης Κοζάνης, της Ελένης Μεταλληνού, του Αρχιμανδρίτη Χριστόδουλου Αγγέλογλου, του Μανώλη Στειακάκη. Εξ άλλου οι Βασίλης Καραγιάννης και Λάζαρος Τσικριτζής, Κοζανίτες αμφότεροι, «μονομαχούν» για το περιοδεύον τραίνο των Οικολόγων Πρασίνων, με γαργαλιστικό μέχρι στιγμής αποτέλεσμα. Για το επόμενο τεύχος του ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ εκκρεμεί κτύπημα (απαντητικού) πενάλτυ υπό του δευτέρου, βάσει των κανονισμών της ΟΥΕΦΑ περί ισηγορίας....

«HOPE»NHAGEN .....

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Sun, 13 Dec 2009 15:08:00 +0000

«Ηope» στα Αγγλικά σημαίνει «ελπίδα» και «HOPENHAGEN» είναι ένα λογοπαίγνιο, μια σύζευξη του ονόματος της Κοπεγχάγης με την ελπίδα για ένα καλύτερο διεθνές κλίμα : για τη φύση, για τις διακρατικές σχέσεις, ιδιαίτερα για τις σχέσεις πρώτου και τρίτου κόσμου...Το λογοπαίγνιο αυτό αναδύθηκε στην άτυπη «σύνοδο βάσης» , που διαδραματίζεται παράλληλα με τη «Σύνοδο Κορυφής» στην πρωτεύουσα της Δανίας, μέχρι την 18.12.2009 .
Τη στιγμή που πληκτρολογούνται αυτές οι γραμμές πολλοί και διάφοροι μιλάνε για επικείμενο ναυάγιο, όμως τα ίδια ακριβώς συνέβαιναν και πριν 12 χρόνια στο Κυότο της Ιαπωνίας. Εκεί και τότε, η συμφωνία επήλθε ως εκ θαύματος την τελευταία στιγμή και μετά από ένα μαραθώνιο διαβουλεύσεων - με την προσυπογραφή μάλιστα και του Αλ Γκορ, αντιπροέδρου των ΗΠΑ.
Η Κοπεγχάγη του 2009 αναμένεται μάλλον να διευρύνει την ανησυχία για τη κλιματική αλλαγή παρά να δημιουργήσει ένα αποτελεσματικό νομικό πλαίσιο, με άμεση και αδιαμφισβήτητη εφαρμογή. Ιδιαίτερα μάλιστα τη στιγμή που οι αντίπαλοι της πλειοψηφικής θεωρίας περί του «ανθρωπογενούς θερμοκηπίου», αποφάσισαν να «βγουν στο κλαρί» και να αναδιαμορφώσουν την ατζέντα του δημόσιου λόγου.
Φυσικά ο πλειοψηφικός χαρακτήρας μιας θεώρησης δεν αποτελεί απόλυτο πειστήριο για την ορθότητά της, και επομένως δεν μπορεί να εξακοντίζεται εναντίον όσων αναφέρονται στην «ευθύνη» φυσικών και ηλιακών διαδικασιών για την αλλαγή του κλίματος. Στην ιστορία των επιστημονικών θεωριών υπήρξαν περίοδοι «μονοπωλιακής κυριαρχίας» κάποιων ιδεών – όπως π.χ. η Νευτώνεια αντίληψη για το χώρο και το χρόνο - που όμως από ένα σημείο και πέρα ανατράπηκαν και παραχώρησαν τη θέση τους σε άλλα συστήματα ερμηνείας του κόσμου. Η αρχή της πλειοψηφίας δεν μπορεί να ισχύει σαν κριτήριο ορθότητας στην επιστήμη, όμως από την άλλη πλευρά είναι ερευνητέο το κατά πόσο ο «σκεπτικισμός» και η αμφισβήτηση συγκεκριμένων μετεωρολογικών δεδομένων σχετίζεται με κάποια απειλούμενα συμφέροντα, όπως επίσης είναι ερευνητέο το κατά πόσο υπάρχουν αντίπαλα συμφέροντα που επιδιώκουν μια ριζική ανατροπή τεχνολογιών και παραγωγικών μεθόδων όχι «για το καλό του κόσμου» αλλά για να κάνουν νέους χαλίφηδες στη θέση των παλιών ....Οι παλαιοπετρελαιάδες από τη μια μεριά, και οι νεοτεχνοκράτες των ΑΠΕ από την άλλη, συγκροτούν δύο αντίπαλα στρατόπεδα, όμως η υπόθεση της απόλυτης χειραγώγησης των επιστημόνων υπέρ του ενός ή του άλλου, προσβάλει την επιστημονική κοινότητα αλλά και γενικότερα το γνωσιολογικό ήθος της εποχής μας.
Η επιστήμη μπορεί κάποτε να είναι πουλημένη, όμως αυτό δεν ισχύει για την ολότητά της.Η επιστήμη έχει κριτήρια, κι ακόμη έχει «γκρίζες περιοχές» και αντιγνωμίες τρικούβερτες, με διάρκεια δεκαετιών. Σήμερα όμως η αύξηση του CO2 στην ατμόσφαιρα από τις απαρχές της βιομηχανικής εποχής, κι ακόμη η αποδάσωση ως διαδικασία μεταφοράς του άνθρακα από την στερεά στην αέρια κατάσταση, δεν εντάσσονται σε οποιεσδήποτε αμφισβητούμενες «γκρίζες ζώνες» ή σε περιοχές «προχωρημένης επιστήμης» με αυξημένες αβεβαιότητες. Αντίθετα είναι κοινοί τόποι, επιδεκτικοί χρησιμοποίησης ακόμη και από τους πλέον άσχετους πολιτικούς.
Τελευταίο σημείο αυτής της μικρής προσέγγισης, αλλά καθόλου αμελητέο : Τα μέτρα εναντίον του θερμοκηπίου δεν συνιστούν απλά και μόνο μια μακροπρόθεση επένδυση υπέρ του «πλανητικού συμφέροντος», αλλά είναι και μια επένδυση άμεσης απόδοσης. Μια κοινωνία ενεργειακής εξοικονόμησης, με ποιοτική δόμηση και ορθολογική («πράσινη»)κυκλοφορία προϊόντων και ανθρώπων, εισπράττεται άμεσα από την τρέχουσα ποιότητα ζωής. Να μην το ξεχνάμε λοιπόν : Δεν θυσιαζόμαστε αποκλειστικά υπέρ των επόμενων γενεών, αλλά βελτιώνουμε και την ενεστώσα ζωή μας....

Ευρωπαϊκή Σύνοδος Κορυφής και Τουρκία

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Wed, 09 Dec 2009 18:03:00 +0000

Τελικά οι 27 απλά « λυπούνται για την ασυνέπειά της»..... Και κατά τα άλλα δηλώνουν - στο κείμενο συμπερασμάτων που υιοθέτησαν στις 8.12.2009 οι Υπουργοί Εξωτερικών , εν όψει της συνόδου κορυφής που συνέρχεται στις 17.12.2009 στις Βρυξέλλες - ότι «δεν τίθεται θέμα κυρώσεων ή επιπτώσεων κατά της Τουρκίας»....
Μια χώρα που διατηρεί στρατό κατοχής στο έδαφος χώρας-μέλους της ΕΕ (Κύπρος), που απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο σε περίπτωση άσκησης του νομίμου δικαιώματος για επέκταση των χωρικών υδάτων, που τελεί σε εμπόλεμη κατάσταση με την εντός τουρκικού εδάφους κουρδική μειονότητα , που αντιστρατεύεται στο θεμελιώδες δημοκρατικό δικαίωμα όλων των Κούρδων για το σχηματισμό ανεξάρτητης κρατικής υπόστασης, που εμμένει με τις πλέον ύπουλες μεθόδους στην πρακτική της απόσβεσης της ιστορικής μνήμης των γενοκτονιών εναντίον των Αρμενίων, των Ποντίων κλπ., που κανοναρχείται από το «βαθύ» μιλιταριστικό κράτος, που εκτρέφει «αυτοκρατορικές» ονειρώξεις ασύμβατες με το όραμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης και χαρακτηρίζεται από μεγάλα ελλείμματα νομικού πολιτισμού, προφανώς δεν θα έπρεπε να απειλείται με «κυρώσεις» ή «επιπτώσεις». Απλά δεν θα έπρεπε να είναι δεκτή σαν υποψήφια.....
Όμως τα βραχυπρόθεσμα συμφέροντα των περισσοτέρων από τους 27 , σε συνδυασμό με την ανεκδιήγητη δειλία των υπολοίπων και με τη βούληση του «μεγάλου Αμερικανού αδελφού» - που ευνοεί ένα «πλαδαρό» ευρωπαϊκό σχηματισμό αντί μιας συνεκτικής και αλληλέγγυας συμπολιτείας – υπαγορεύουν μιαν αντίθετη εξέλιξη. Χωρίς στρατηγικές αναλύσεις και στοχασμούς, η Ευρώπη οδεύει πάνω στα ίχνη της γνωστής διαλυτικής διεύρυνσης, που εγκαινιάσθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 90.
Για τους λόγους αυτούς πρέπει να συμμετάσχουμε στην αυριανή πορεία-συγκέντρωση , που θα πραγματοποιηθεί στις 6μμ στην Αθήνα, πλατεία Κλαυθμώνος , με θέμα το VETO στην ευρωπαϊκή πορεία της Τουρκίας.
Για να δείξουμε το ξεγύμνωμα των ηγετικών παραγόντων της σημερινής ΕΕ από κάθε Ηθική.
Και φυσικά την αντίθεσή μας στον αβαθή διεθνισμό και τον πολιτικό στραβισμό - πλείστων όσων «προοδευτικών» δυνάμεων...

Ο ΜΙΘΡΙΔΑΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΩΝ....

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Mon, 07 Dec 2009 10:31:00 +0000

Κάθε Πέμπτη στο κανάλι ΤΗΛΕΦΩΣ(Κανάλι 54 Υμηττού, 35 Πάρνηθας), από τις 8-9 μμ, ο Γιάννης Σχίζας επιμένει στην εκπομπή ΟΙΚΟ-ΛΟΓΙΚΑ, παρουσιάζοντας ανθρώπους και δραστηριότητες – για την προστασία του περιβάλλοντος και της ποιότητας ζωής. Στις 10.12.2009 συζητάει με τον ΘΑΝΑΣΗ ΜΠΙΝΙΑΡΗ, Γραμματέα του Συλλόγου Προστασίας Περιβάλλοντος Νότιας Καρυστίας (ΣΠΠΕΝΚ) με θέμα την άτυπη και αδιαφανή επιλογή του χώρου της Νότιας Εύβοιας για την μαζική εγκατάσταση ανεμογεννητριών (ΑΓ). Η συγκεντροποιημένη παραγωγή ενέργειας με ΑΓ, συνεπάγεται οπωσδήποτε προβλήματα από την ανάγκη της δημιουργίας δικτύων για τη διανομή της – πράγμα που έχει μεγάλες ενεργειακές απώλειες και κόστη. Αντίθετα η «συμπαραγωγή» - με άλλα λόγια η «άρθρωση» των ΑΓ με συστήματα βιομηχανικής, βιοτεχνικής ή άλλης παραγωγής – αποτρέπει την υπερσυγκέντρωσή τους, την κατακρεούργηση περιβαλλοντικά ευαίσθητων περιοχών και τον βανδαλισμό του τοπίου.

Σε ανοιχτή επιστολή του στις 4.8.2009 ο ΣΠΠΕΝΚ υπογράμμιζε :

«Τα Αιολικά Πάρκα παρουσιάζονται παραπλανητικά ως η λύση που θα μας σώσει από τα ορυκτά καύσιμα, αλλά στην πραγματικότητα οι ΑΠΕ είναι συμπληρωματικές πηγές και από μόνες τους δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες της σύγχρονης καταναλωτικής κοινωνίας. Στην πράξη οι κάτοικοι της Ν. Εύβοιας θα υποστούν εκατοντάδες νέες ΑΓ, νέα δίκτυα μεταφοράς υψηλής και μεσαίας τάσης, νέους υποσταθμούς και νέους δρόμους πρόσβασης σε ορεινές τοποθεσίες. Πρόκειται για επεμβάσεις μεγάλης κλίμακας που θα μετατρέψουν την Ν. Εύβοια σε βιομηχανική περιοχή αιολικής ενέργειας, μια νέα χρήση γης που θα αλλάξει ριζικά και για πάντα τον τόπο μας. Σοβαρές θα είναι οι επιπτώσεις στην ποιότητα της ζωής των κατοίκων και την αξία της γης. Για ποιον τουρισμό θα μιλάμε όταν το τοπίο θα έχει τραγικά αλλοιωθεί; Περιοχές φυσικής ομορφιάς που προβάλλουμε σαν το συγκριτικό πλεονέκτημα του τόπου μας όπως το Φαράγγι του Δημοσάρη, θα πληγωθούν βάναυσα . Άλλες περιοχές όπως η Αρχάμπολη, οι κορφές της Οχης, οι ανατολικές ακτές του Καβοντόρου και χωριά όπως ο Πλατανιστός , που θα έπρεπε να διατηρήσουμε σαν μελλοντικά αποθέματα υψηλής αξίας, θα υποστούν τραγική αλλοίωση» .
Εξ άλλου σε πρόσφατη ανακοίνωσή του ο ΣΠΠΕΝΚ υπογράμμιζε το βαθμό της συγκεντροποίησης ανεμογεννητριών στην Νότια Εύβοια :
Τα επίσημα στοιχεία της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας (ΡΑΕ) Οκτωβρίου 2009 δείχνουν ότι έχουν πάρει άδεια παραγωγής 803 ανεμογεννήτριες (α/γ) σε ολόκληρη τη Ν. Εύβοια, ενώ ο μέγιστος αριθμός που δυνητικά μπορούν να μπουν φτάνει στις 2.581 (!). Κατά περίεργο τρόπο το νούμερο αυτό υπερβαίνει κατά πολύ την πρόβλεψη του Χωροταξικού των ΑΠΕ για 1619 α/γ σε όλη τη Στερεά Ελλάδα συμπεριλαμβανομένης της Εύβοιας.
Δεν είναι καθόλου περίεργο ότι εν όψει αυτών των εξελίξεων πολλοί και διάφοροι έχουν «ξαμολυθεί» για να μας πείσουν ότι οι ΑΓ είναι απαραίτητες, ότι δεν προκαλούν προβλήματα στο τοπίο – μέχρι και το ότι «αναπλάθουν» το τοπίο, ασχέτως του γενικότερου «ξεσχίσματος» της φύσης από τα οδικά δίκτυα, τις γραμμές μεταφοράς, τους υποσταθμούς της ΔΕΗ κλπ. που επιβάλλουν στον περίγυρό τους.Μεταξύ των άλλων και κάποιοι πανεπιστημιακοί του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου, έκαναν το παραπάνω φωτομοντάζ ( Γεωλογικοί Σχηματισμοί των Μετεώρων + ΑΓ, από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ 27.10.2009) για να μας εθίσουν στην Εφηρμοσμένη Κιτσοπλαστική υψηλού επ ιπέδου. Με άλλα λόγια, ακούσιος Μιθριδατισμός.....
Ενώ η επιχείρηση παράκαμψης της κοινής νοημοσύνης και των αρχών ορθολογικής αξιοποίησης της αιολικής ενέργειας βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη , ελάχιστα προσέχτηκε η είδηση της πρώτης πλωτής ανεμογεννήτριας, που εγκαταστάθηκε στα ανοιχτά των νορβηγικών ακτών(δικτυακός τόπος http://www.eyploia.aigaio/). Κοντά στην Ολλανδία, στη Γερμανία και στη Δανία, η Νορβηγία πρωτοστατεί σε μια κίνηση ορθολογικής δέσμευσης του ανέμου, χωρίς παράπλευρες απώλειες της φύσης και του τοπίου. Όσον αφορά τους δικούς μας «αεριτζήδες», αυτοί συνηθίζουν να χλευάζουν τους κριτικούς των ΑΓ και να επαναπαύονται σto “bon pour l’ orient”*, που σιγοψιθυρίζει η σημερινή αιολική βιομηχανία ....

*Δηλαδή καλό για τους ανατολίτες, τριτοκοσμικούς κλπ.

Σ Π Ι Λ Ω Σ Η ΤΗΣ ΚΟΠΕΓΧΑΓΗΣ ;

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Fri, 04 Dec 2009 06:30:00 +0000

Σ΄αυτή τη χώρα και σ΄αυτό το κόσμο, οι συνωμοσίες δεν είναι αδιανόητες ή ολιγάριθμες, ούτε στηρίζονται πάντοτε σε εξαιρετικά ολιγομελείς κύκλους ή μικροσκοπικές «σέχτες». Όμως η συμμετοχή τους στην εξέλιξη των πραγμάτων δεν ήταν ποτέ μεγαλύτερη από τη δυναμική των μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών ρευμάτων .. Λόγου χάρη η περίπτωση των Chem trails – των «χημικών ιχνών» : Η συνωμοσιο-λογία περί μυστικών ψεκασμών της ατμόσφαιρας, βασιζόταν στην εικασία μιας «αφανούς» συνωμοσίας για τη διαχείριση του παγκόσμιου κλίματος, όμως κάτι τέτοιο θα μπορούσε να επισημανθεί και να καταγγελθεί από μερικές χιλιάδες ερευνητικούς οργανισμούς ή μεμονωμένους επιστήμονες σε όλο τον κόσμο. Αντίθετα η υπόθεση μιας μινι «χημικής παρέμβασης» στην ατμόσφαιρα με στόχο την τροποποίηση του μικροκλίματος π.χ. για στρατιωτικούς σκοπούς , θα μπορούσε να έχει αλήθεια, να αναφέρεται πραγματικά σε δράσεις «εν κρυπτώ» και να στοιχειοθετεί μια συνωμοσία.
Πρόσφατα μια άλλου είδους «συνωμοσιο-λογία» είδε το φως της διεθνούς δημοσιότητας, σχετικά με την αλλοίωση στοιχείων που αναφέρονται στην υπόθεση των αερίων του Θερμοκηπίου. Η ιστορία καταχωρήθηκε σε δύο δημοσιεύματα αμερικανικών εφημερίδων της 27.11. 2009( The New York Times , The Daily Telegraph ) και πέρασε σε δικτυακούς τόπους όπως ο www.kede.gr με τον ακόλουθο τρόπο :
«Πριν μιά βδομάδα κλάπηκαν από τα κομπιούτερ του πανεπιστημίου του East Anglia περίπου 1000 e-mails του ερευνητικού κέντρου που μελετά τις κλιματικές αλλαγές. Τα e-mails κυκλοφόρησαν στο διαδίκτυο, εκτείνονται σε ένα χρονικό διάστημα άνω των 10 ετών και έχουν απόλυτα συγκεκριμένα στοιχεία και ονόματα απ' όπου αποδεικνύεται ότι:
1) Οι ερευνητές-επιστήμονες του university of East Anglia (ένα από τα τέσσερα μεγαλύτερα παγκόσμια κέντρα που ερευνούν τις κλιματικές αλλαγές) αλλοίωναν τα στατιστικά δεδομένα θερμοκρασιών (αφαιρώντας μερικές "χαμηλές" θερμοκρασίες) ώστε να προκύπτουν τα αποτελέσματα που αυτοί ήθελαν να προκύψουν (να φαίνεται δηλαδή άνοδος της παγκόσμιας θερμοκρασίας)!!
2) Οι ερευνητές προσπαθούσαν να παρεμποδίσουν την δημοσίευση σε διεθνή περιοδικά εργασιών επιστημόνων που υποστηρίζουν επιστημονικές απόψεις αντίθετες με τις δικές τους (π.χ. υποστηρίζουν αυτοί οι επιστήμονες ότι από το 1998 έως σήμερα η παγκόσμια θερμοκρασία "πέφτει ή μένει σταθερή" παρά το ότι τα αέρια του θερμοκηπίου εξακολουθούν να αυξάνονται ή ότι το κλίμα της γής κάνει κύκλους διά μέσου των αιώνων και οτι ο άνθρωπος δεν μπορεί να τους επηρεάσει κλπ).
Το παραπάνω συμβάν ονομάστηκε από τα ξένα ΜΜΕ "climategate" κατ' αντιστοιχία με το γνωστό watergate. Στην χώρα μας περιέργως κανείς δεν μιλά γιά το θέμα».
Μέχρι πρόσφατα, η παρουσία μιας εξαιρετικά μειοψηφικής ομάδας «σκεπτικιστών» για την κλιματική απορύθμιση μέσω των αερίων του θερμοκηπίου, που κατέληγε στην θέση της καθοριστικής ευθύνης των γεωφυσικών παραγόντων για τις κλιματικές εξελίξεις, εθεωρείτο ελαφρώς γραφική ή αποτέλεσμα των «επηροών» της πετρελαϊκής βιομηχανίας σε διάφορες επιστημονικές ομάδες... Μάλιστα από το 2007 η θέση περί του ανθρωπογενούς χαρακτήρα της κλιματικής αλλαγής εθεωρείτο αποδεδειγμένη πλήρως, καθώς ένα μείζονος σημασίας επιστημονικό σώμα ( Intergovernmental Panel on Climate Change) με περισσότερες από 2600 συμμετοχές μελών (!), είχε αποφανθεί επί του θέματος με τον πλέον κατηγορηματικό τρόπο......
Να υποθέσουμε λοιπόν κι εμείς μια ορισμένη «νοθεία» των μετεωρολογικών δεδομένων, με στόχο την διατήρηση της θεωρίας της κλιματικής μεταβολής και επομένως την προώθηση των αλλαγών που αυτή συνεπιφέρει στις έρευνες, στη τεχνολογία, στη βιομηχανία; Να υποθέσουμε ένα καθεστώς ύποπτης συναίνεσης των «ειδικών» γύρω από μια αμφίβολη φυσική εξέλιξη, προς όφελος συγκεκριμένων συμφερόντων; Ή μήπως να υποθέσουμε μια επιχείρηση σπίλωσης και αποδυνάμωσης της Κοπεγχάγης, μέσω της απαξίωσης των επιστημονικών διεργασιών και της πρόκλησης ενός παραλυτικού σκεπτικισμού;
Προφανώς η ιστορία των κλεμένων e-mail, αν δεν αποτελεί εύρημα του χαμαιλεοντικού σκεπτικισμού, απαιτεί κάποια τελική διαλεύκανση και χρειάζεται χρόνο. Όμως στο ενδιάμεσο διάστημα η «ρετσινιά» εις βάρος της Κοπεγχάγης μένει και μπορεί να αξιοποιείται από τους «συνήθεις» σκεπτικιστές.. Το ίδιο διάστημα κάποιοι μπορεί να συσκοτίζουν το γεγονός ότι για τη λήψη μέτρων κατά της κλιματικής απορρύθμισης από τη διεθνή κοινότητα, δεν χρειάζεται απόλυτη βεβαιότητα αλλά αρκεί και μια σοβαρή πιθανολόγηση - σύμφωνα με τη διεθνώς παγιωμένη «Αρχή της Προφύλαξης».
Τελευταίο και καθόλου ασήμαντο : Η υπόθεση μιας συνωμοσίας επιστημόνων και άλλων παραγόντων με στόχο τη στήριξη της θεωρίας του Θερμοκηπίου, παραγνωρίζει την εγγενή τάση των επιστημόνων να «νεωτερίζουν» και να διακρίνονται, επιτιθέμενοι στις κατεστημένες βεβαιότητες. Αν η θεωρία του Θεμοκηπίου ήταν ανακριβής ή επισφαλής, πολλοί, έστω και μεμονωμένοι επιστήμονες, θα είχαν συμφέρον και κίνητρο στο να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από αυτήν - και θα το είχαν κάνει μετά χαράς ....
Υ.Γ
Στη φωτογραφία ένας χαμαιλέων....

ΤΑ ΤΟΥΡΚΟΒΟΥΝΙΑ ΩΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΙΚΟ ΠΑΡΚΟ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Fri, 27 Nov 2009 07:34:00 +0000

Στις αρχές του 2ου αιώνα μ.Χ, ο Πλίνιος ο Νεότερος σχολίαζε την πρακτική των εύπορων συμπολιτών του, που ταξίδευαν ως τουρίστες μέσα στα πλαίσια της Ρωμαικής Αυτοκρατορίας: «Κάνουμε ταξίδια και διασχίζουμε θάλασσες αναζητώντας αυτά που απαξιούμε να κοιτάξουμε, όταν είναι μπροστά στα μάτια μας....υπάρχουν πάμπολλα πράγματα στην πόλη μας και στα περίχωρά της που δεν τα έχουμε δει, ούτε καν ακούσει, ενώ αν βρισκονταν στην Ελλάδα, ή στην Αίγυπτο ή την Ασία...θα είχαμε ακούσει και διαβάσει γι αυτά, και θα τα είχαμε δει με τα ίδια μας τα μάτια.....»(Lionel Casson, «Το ταξίδι στον Αρχαίο Κόσμο»).
Στην Αθήνα πολλοί και διάφοροι αδυνατούν να δουν το τρομερό «κεφάλαιο αναψυχής» που υποβόσκει καποτε στα όρια του αστικού χώρου. Και ενώ η συζήτηση περί «αναπλάσεων» ξεστρατίζει άλλοτε σε ζητήματα παρεπίμπτοντα – όπως η συζήτηση περί του γηπέδου του Παναθηναϊκού αναφορικά με τον Ελαιώνα - ή άλλοτε παραχωρεί προτεραιότητες σε χώρους απόμακρους, «προαστιακούς» μάλλον παρά «μητροπολιτικούς» , όπως η περίπτωση του πρώην αεροδρομίου Ελληνικού, το προφανές γίνεται αφανές και το αυτονόητο μετατρέπεται σε αδιανόητο. Μια τέτοια είναι και η περίπτωση των Τουρκοβουνίων, γνωστή κάποτε και ως περιοχή Βεϊκου . Έχοντας «αφυπηρετήσει» από τη «θητεία» της εξόρυξης οικοδομικών υλικών, η περιοχή φιλοξενεί σήμερα έναν «αχταρμά» χρήσεων στα όρια 4 Δήμων : Του Γαλατσίου, της Νέας Ιωνίας, του Ψυχικού και της Φιλοθέης. Πρόκειται για ένα χώρο «ικανών» διαστάσεων, που έχει εν μέρει αναπλασθεί με αθλητικό κέντρο, αναδασώσεις κλπ. σε μια έκταση 1500 περίπου στρεμμάτων, αλλά που μπορεί να «ενιαιοποιηθεί» με παρακείμενες εκτάσεις «ήπιας» λειτουργίας – π.χ. Αττικό Άλσος – για να συνθέσει ένα μέγεθος συνολικά 4500 περίπου στρεμμάτων ! Το μέγεθος αυτό είναι λίγο μικρότερο από αυτό του Ελληνικού και το μισό του συνολικού Ελαιώνα, όμως έχει το πλεονέκτημα να βρίσκεται στο επίκεντρο ενός μείζονος αστικού χώρου, στα δυτικά της Αθήνας, που είναι μάλλον στερημένος από κοντινές εστίες αναψυχής.
Τα Τουρκοβούνια προσφέρονται για σωρεία χρήσεων και αναπλάσεων, διαθέτουν εκπληκτικά μπαλκόνια με οπτικό πεδίο 360 μοιρών, αποτελούν πρόκληση για δασολόγους, αρχιτέκτονες τοπίου και κηποτεχνικούς, ενέχουν μια δυναμική «απογείωσης» της περιβάλλουσας κοινωνίας από τη μιζέρια της ιδιώτευσης και της περιχαράκωσης στον ιδιωτικό κήπο. Σε ακτίνα ενός χιλιομέτρου από αυτά πρέπει να κατοικούν τουλάχιστον 500.000 άνθρωποι, και κατά τούτο η θέση τους είναι πιο προνομιακή από αυτήν που έχει το δάσος της Βουλώνης ή της Βενσέν για το Παρίσι.
Στις αρχές της δεκαετίας του 80 ο Αντώνης Τρίτσης είχε ως στρατηγική επιδίωξη την «ενιαιοποίηση» χώρων , αρχής γενομένης από τις αρχαιότητες του αθηναϊκού κέντρου και δια μέσου του Υμηττού ως την καρδιά της αγροτικής πεδιάδας των Μεσογείων. Το «μοντάζ» αυτό θα προέκυπτε από ένα σύνολο «ανισόπεδων διευκολύνσεων » - υπογειοποιήσεων της κυκλοφορίας, πεζογεφυρών κλπ- που στην εποχή εκείνη παρουσίαζαν μεγαλύτερες δυσκολίες και είχαν μεγαλύτερα σχετικά κόστη. Σήμερα η συγκεκριμένη στρατηγική στόχευση μπορεί να λειτουργεί ως πιλοτική για άλλες χωρικές αναπλάσεις, και μάλιστα να είναι πολύ πιο εφαρμόσιμη.
Οι πολιτικοί συμφωνούν, οι δήμοι συμφωνούν, η κοινωνία των πολιτών συμφωνεί με το έργο. Επί πλέον όμως απαιτείται ο συντονισμός, η ενορχήστρωση των δράσεων. Στις ημέρες μας ο νεοδημιουργημένος «Σύνδεσμος Δήμων για την Προστασία και Ανάπλαση των Τουρκοβουνίων» (ΦΕΚ 2334, 14.11.2008) δικαιούται και μπορεί να παίξει αυτό το ρόλο . Δηλαδή να συντονίσει μελετητές, κατασκευαστές και ενδιαφερόμενους πολίτες, σε ένα έργο μακράς πνοής, πραγματικά οικολογικό, υποστηρικτικό της κοινωνικής ζωής, διεγερτικό για νέες δραστηριότητες και πολιτιστικές πρωτοβουλίες.

ΔΟΛΟΦΟΝΙΚΕΣ ΑΓΩΓΕΣ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ* .....

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Sun, 22 Nov 2009 19:02:00 +0000

Στην Ιταλία ο πρόεδρος της Γερουσίας Ρενάτο Σκίφανι άσκησε αγωγή αποζημίωσης ζητώντας 1,3 εκατομμύρια ευρώ από τον συγγραφέα Αντόνιο Ταμπούκι, εξ αιτίας ενός άρθρου που δημοσίευσε ο δεύτερος στην εφημερίδα «Ουνιτά» τον Μάϊο του 2008 . Η περίπτωση προκάλεσε μια διεθνή πρωτοβουλία αλληλεγγύης, με συλλογή υπογραφών υπέρ του Ταμπούκι, με ονόματα όπως του Φίλιπ Ροθ, του Κώστα Γαβρά, του Θόδωρου Αγγελόπουλου και αρκετών άλλων «ανθρώπων των γραμμάτων και των τεχνών». Η επιλεκτική «βολή» εναντίον του Ιταλού συγγραφέα σε αρκετά μεταγενέστερο χρόνο (18 μήνες μετά το δημοσίευμα !) και χωρίς αντίστοιχη «βολή» εναντίον της πηγής που πρωτοδημοσίευσε το επίμαχο κείμενο, έδωσε για άλλη μια φορά το στίγμα μιας κακόβουλης πρωτοβουλίας, με στόχο την καθήλωση κάποιων πολιτικών αντιπάλων σε μάχες για την υπεράσπιση θεμελιακών δικαιωμάτων και δυνατοτήτων – όπως λόγου χάρη του να διαθέτουν ένα πιάτο φαί και να μην κοιμούνται στην ψάθα... ....
Το «σενάριο» της παραπάνω υπόθεσης δεν είναι καθόλου πρωτότυπο για το ελληνικό κοινό . Να υπενθυμίσουμε την περίπτωση του κ.Βγενόπουλου, που διεκδικούσε το 2008 τριάντα εκατομμύρια από την εφημερίδα ΠΑΡΟΝ, όπως επίσης και 1 εκατ. ευρώ από τον Αλέξη Τσίπρα και κάποια ανάλογα ποσά από τον Γιώργο Παπανδρέου; Να υπενθυμίσουμε τα 7,6 εκατομμύρια που ζητούσε κάποια κυρία προσβεβλημένη από τον Λάκη Λαζόπουλο, και τις μόλις 300.000 (= 12 χρόνια μισθωτής εργασίας) που διεκδικούσε δικηγόρος Ιεράς Μονής θιγμένος από τους ισχυρισμούς του Δημήτρη Κούνδουρου, ακτιβιστή οικολόγου και μισθωτού καθηγητή ; Ή μήπως να θυμίσουμε την υπόθεση Μητσοτάκη εναντίον Λαλιώτη και αντιστρόφως, που κατέληξε σε νίκη του πρώτου «στα σημεία» και απείλησε με πλειστηριασμό το πατρικό σπίτι του Πασοκικού στελέχους;
Με υπαρκτές τις ποινικές κυρώσεις εναντίον της εξύβρισης και της δυσφήμισης, αναρωτιέται κανείς για το νόημα που έχει η επιβολή οικονομικά εξοντωτικών «προστίμων».
Όταν τον 19ο αιώνα ο Βίκτωρ Ουγκώ αφηγείτο στους «Αθλίους» την καταδίκη του Γιάννη Αγιάννη σε πολύχρονη φυλάκιση με καταναγκαστικά έργα για ένα κλεμένο καρβέλι ψωμί, δεν επρόκειτο για μια δική του επινόηση «μυθιστορηματική αδεία», αλλά για την περιγραφή της πραγματικότητας ενός τυραννικού «δικαιοδοτικού» συστήματος με εξωφρενικές ποινές. Ο Μαρξ στο «Κεφάλαιό» του σημείωνε τις χιλιάδες απαγχονισμών που εκτελέσθηκαν εναντίον εξαθλιωμένων αγροτών του 18ου αιώνα, καθώς και τη σωρεία των λόγων για την επιβολή θανατικής ποινής. .. Μέσα από μια αχανή ιστορία επαναστάσεων εναντίον της Φεουδαρχίας και της απόλυτης Μοναρχίας, οι σωματικές ποινές όπως η μαστίγωση, η δήμευση της περιουσίας και ο λεγόμενος «πολιτικός θάνατος» - που εξίσωνε τον καταδικασμένο σε ισόβια με νεκρό και επομένως επέτρεπε την κληρονομική μεταβίβαση της περιουσίας του - καταγγέλθηκαν και εξοβελίσθησαν από τα ευρωπαϊκά δικαιοδοτικά συστήματα.Προοδευτικά κι αυτή η ποινή του θανάτου καταργήθηκε στις περισσότερες χώρες , ενώ παράλληλα εμπεδώθηκαν οι αρχές της αναλογικότητας και της επιείκειας των ποινών. Και ενώ το δικαιοδοτικό σύστημα φαινόταν να ακολουθεί μια διαδρομή προοδευτικού εξανθρωπισμού και λειτουργικότητας των ποινών, το γραφειοκρατικό κράτος της νέας τάξης άρχισε να αποδέχεται σε όλο και μεγαλύτερη κλίμακα τη διαδικασία των αγωγών αποζημίωσης. Αναβιώνοντας κατά κάποιο τρόπο την αρχαϊκή ποινή της δήμευσης της περιουσίας με μια νέα εκδοχή – ως ποινή ιδιοποίησης της περιουσίας του αντιπάλου μέρους. Και προκαλώντας ένα κολοσσιαίο «πισωγύρισμα» του Νομικού Πολιτισμού και του Κράτους Δικαίου, έναν πραγματικό νομικό νεομεσαίωνα.
Η «ανάγνωση» αυτής της εξέλιξης δείχνει την ανατροπή των συσχετισμών των τριών εξουσιών – Νομοθετικής, Εκτελεστικής, Δικαστικής. Δείχνει την άρρητη διαδικασία σταδιακής αναβάθμισης της δικαστικής εξουσίας σε υπερεξουσία , καθώς και την αποδυνάμωση της αρχής της λαϊκής κυριαρχίας. Δείχνει ακόμη την ανάγκη μιας γεναίας νομοθετικής πρωτοβουλίας, πολύ πιο βαθιάς και τολμηρής από αυτήν που είχε προωθήσει το ΛΑΟΣ πριν ένα χρόνο, ζητώντας από την Βουλή την μη εκδίκαση αγωγών αποζημίωσης αν δεν έχει τελεσιδικήσει η ποινική διαδικασία καθώς και την κατάργηση του κατωτάτου ορίου αποζημίωσης των θιγέντων δια του Τύπου. Να ένα πεδίο δόξας λαμπρό για την «Κοινωνία των Πολιτών» - την συνήθως κοπτόμενη για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες : Πεδίο αγώνων ενάντια σε μια κύρωση καρκινικού χαρακτήρα, που απειλεί με θανάτωση το κατακτημένο Κράτος Δικαίου...

** Γ.,Σχίζας, «Το παράπλευρο νόημα των αγωγών», από τον δικτυακό τόπο ppol.gr , 14.4.2008 και «Το παρόν του παρελθόντος», εφημ. ΕΠΟΧΗ, 9.11.2008

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ, ΩΣ ΣΥΝΗΘΩΣ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Tue, 17 Nov 2009 11:24:00 +0000

Στην κινηματογραφική «Καζαμπλάνκα» ήταν οι «συνήθεις ύποπτοι», στην Ελλάδα είναι το «σύνηθες» Πολυτεχνείο με τη πορεία προς την αμερικανική Πρεσβεία - τρεις έως τέσσερεις εβδομάδες μετά την «συνήθη» πλέον αμφισβήτηση των στρατιωτικών παρελάσεων με αφορμή τους εορτασμούς για την επέτειο του ΟΧΙ, στις 28 Οκτωβρίου. Η υπόθεση των εγχώριων πολιτικών ηθών και εθίμων εδώ και κάμποσα χρόνια με παρέπεμπε σε ένα τίτλο στο εξώφυλλο του «Ιδεοδρομίου » του Οκτώβρη 1983, δια χειρός Λεωνίδα Χρηστάκη .Έλεγε ο τίτλος, υπό τύπον ερωτήματος, σχετικά με τη σημασία και το μέλλον των επετείων: «ΟΙ ΕΠΕΤΕΙΟΙ ;». Και η απάντηση ερχόταν σκληρή και ακατέργαστη : «ΣΤ’ @ΡΧΙΔΙ@ ΜΑΣ»!

Αυτή η απόφανση του «Προ-νεοταξικού» Αναρχισμού μου φαινόταν παιδαριώδης αλλά και έντιμη,λαμβανομένης υπόψη της «υπερμνημειοποίησης» εκείνης της συγκυρίας, μέσω της συσσώρευσης επετείων και επετείων, και του αντίστοιχου πρηξίματος γνωστών περιοχών του ανδρικού σώματος......Από την άλλη όμως πλευρά θεωρούσα ότι κάθε επέτειος ήταν προϊόν αξιολόγησης και τονισμού συμβάντων μικρής ή μεγάλης διάρκειας. Η δυναμική των επετείων ορθωνόταν ενάντια στην ομογενοποίηση του χρόνου, υπογραμμίζοντας τα όσα έχρηζαν υπογράμμισης και ανακαλώντας το παρελθόν πνεύμα – όχι για άλλο λόγο, παρά για τις ανάγκες του παρόντος.

Λαμβανομένης λοιπόν υπόψη της λειτουργίας των επετείων ως «ιστορικών σουβενίρ», το ερώτημα που έμπαινε πάντοτε ήταν το κατά πόσο αυτά είχαν τις κατάλληλες ποιότητες, ώστε να επιτρέπουν την μεταλαμπάδευση του ηρωϊκού στοιχείου στο παρόν. Χρειαζόμαστε αργίες, σχολικές εορτές, στρατιωτική παρέλαση και άρματα μάχης, για να αναβιώσουμε το πνεύμα της 28ης Οκτωβρίου; Χρειαζόμαστε πορεία προς την αμερικανική πρεσβεία με ρυθμικά συνθήματα, πανώ, παρατεταγμένα κόμματα ή γκρουπούσκουλα με υπαρξιακά προβλήματα ή με Ηροστράτειες - βανδαλιστικές διαθέσεις , για να αντισταθούμε στην «απόσβεση» του αντιδικτατορικού αγώνα ;

Η απάντηση στα ερωτήματα για τη "μορφολογία'' και τις τακτικές των επετείων μπορεί να είναι συζητήσιμη. Ακόμη συζητήσιμο μπορεί να είναι το ακριβές περιεχόμενο των ιστορικών γεγονότων – 28ης Οκτωβρίου και Πολυτεχνείου. Όμως το ηρωϊκό πνεύμα του παρελθόντος και η ανάγκη της «τηλεμεταφοράς» του στο παρόν, δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Οι επέτειοι μπορεί να υπηρετούνται με οποιονδήποτε τρόπο, όμως δεν είναι για να γράφονται στα...απαυτά μας.Εκτός βεβαίως εάν κάποιος ανήκει στην ομοταξία του κ. Νάσου Θεοδωρίδη, που αρθρογραφώντας πρόσφατα στην "ΑΥΓΗ" υποστήριξε ότι η αιτηθείσα από τον πρεσβευτή Γκράτσι διέλευση του Ιταλικού στρατού στην Ελλάδα του 1940, έπρεπε να γίνει δεκτή από τον δικτάτορα Μεταξά - πιθανόν για εκδρομικούς λόγους....

Η Ιστορία θέλει πάντοτε αναψηλάφιση, η μνήμη απαιτεί την καταβολή ενέργειας ενάντια στην « ιστορική εντροπία», η ρουτίνα καταστρέφει τη μνήμη. Δεν υπάρχει άνθρωπος της προκοπής σε αυτή τη χώρα που να μην έχει μισήσει τους πανηγυρικούς της κακιάς ώρας, τις κοινοτοπίες και τις ασημαντολογίες κάποιων λογυδρίων, τα παρατραβηγμένα συμπεράσματα ορισμένων εθνικών εορτασμών. Που κατά βάθος να μην εχει πεθυμήσει να είναι οι επέτειοι «φρέσκοι» και διαρκώς πρωτότυποι...
Το Πολυτεχνείο του 1973 ήταν ένα μεγάλο ΟΧΙ στον ψευδεπίγραφο εκδημοκρατισμό της δικτατορίας με την κυβέρνηση Μαρκεζίνη. Αν και σαφώς υπερτιμημένο στην πολιτική Ιστορία της χώρας,αν και συνδέθηκε με «αγωνιστικές» μυθοπλασίες περί 600 και βάλε νεκρών, αν και αξιοποιήθηκε από διάφορους πολιτικούς τοκογλύφους , η αφετηρία του είχε πάθος και ηρωϊσμό . Κι ακόμη διέθετε κάποιες ποιότητες που μερικοί θέλουν να απωθήσουν στο περιθώριο: Σε αντίθεση με τον Δεκέμβρη του 2008 που προβιβάστηκε σε «εξέγερση» από διάφορους κοκορόμιαλους , το Πολυτεχνείο είχε πολιτικούς στόχους, ήταν ευθέως συνδεδεμένο με το λαϊκό και κοινωνικό αίσθημα, ήταν τελείως άσχετο με τους βανδαλισμούς που προσπάθησε μετέπειτα να του καταλογίσει η Χούντα.Το Πολυτεχνείο του 1973 διέθετε πολιτικό πολιτισμό.

ΤΟ ΚΟΝΤΙΝΟ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Sun, 15 Nov 2009 19:02:00 +0000

Το οικολογικό κίνημα αναφέρθηκε στην «ομορφιά του μικρού» (ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΟ !) σε μια εποχή που οι «αναπτυξιοκεντρικές» δυνάμεις ερωτοτροπούσαν με τα μεγάλα, εντυπωσιακά, υπερφίαλα, φαραωνικά μεγέθη. Στη πραγματικότητα η ομορφιά ανήκε πάντοτε στο «άριστο μέγεθος», αλλά η υπερβολή των οικολόγων και οικολογούντων ήταν ως ένα βαθμό θεμιτή, ως αντίδοτο στο μανιακό κυνηγητό του «υπέρμετρου»...
Με κάπως ανάλογο σκεπτικό θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για την ομορφιά του «κοντινού», του εύκολα προσπελάσιμου. Γιατί στις οποιεσδήποτε πολεοδομικές συνθήκες η εγγύτητα των «ήπιων» χρήσεων ήταν αρετή, ποιότητα ζωής, σωτηρία χρόνου, περιβάλλουσα ομορφιά. Και ο Υμηττός ήταν – ή μπορούσε να είναι – όλα αυτά τα πράγματα. Για τον πολεοδομικό ιστό μπορούσε να είναι συλλογικός κήπος, πεδίο ορειβασίας, ανοικτό σχολείο περιβαλλοντικής αγωγής, εστία ρεμβασμού, καταφύγιο θρησκευομένων και μοναχικών, πρόκληση φυτογνωσίας και αρχαιογνωσίας.. Μπορούσε να είναι μαθητεία στην αξία και στην αρτιότητα του τοπίου, στοιχείο ποικιλότητας του αστικού χώρου, συλλογικό εισόδημα των πολιτών.
Η προοπτική της χρήσης του Υμήττειου χώρου για την κατασκευή κυκλοφοριακών αγωγών αντανακλούσε την αντίληψη των ιδιοτελών ή των «παραμυθιασμένων» μικρονοϊκών κάθε απόχρωσης. Επί τρεις περίπου δεκαετίες τη ζήσαμε, την αντιμετωπίσαμε, την αποστομώσαμε, πλην όμως αυτή αναδυόταν έστω και χωρίς επιχειρήματα για να ψελλίσει τις αδέξιες κουβέντες της για «ρεαλισμό» και «συγκοινωνιακές ανάγκες». Και τώρα , μετά την απομάκρυνση της ΝΔ και του κ. Σουφλιά από τους μηχανισμούςαποφάσεων, αυτή η ίδια προσπαθεί να επαναφέρει το ζήτημα, ευθέως και πλαγίως, εντός εκτός και επί τα αυτά ΠΑΣΟΚικά κυβερνητικά πόστα.Επιδιώκει να κάνει ό,τι έγινε και στις αρχές της δεκαετίας του 90, επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη, όταν η τότε μείζων αντιπολίτευση διαμαρτυρόταν για την περιφερειακή του Υμηττού φυτεύοντας δέντρα πάνω στα χωματουργικά έργα της Αττικής Οδού, για να «μεταπεισθεί» δυό χρόνια αργότερα και για να προωθήσει το έργο.
Σήμερα που η υπόθεση παίζεται για μια ακόμη φορά, χρειάζεται να είμαστε σε εγρήγορση. Κυρίως όμως και προπάντων, να είμαστε έτοιμοι για επίθεση, να αντιπαρέλθουμε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση και να αξιώσουμε έναν Υμηττό χωρίς οχλούσες χρήσεις, ακραιφνώς δασικό: Χωρίς κεραίες , πυλώνες της ΔΕΗ, στρατιωτικές βάσεις, καταπατήσεις, «κοινωφελείς εγκαταστάσεις».Σαν μια κιβωτό φύσης και ποιότητας ζωής, μέσα στην πλημμυρίδα της αστικοποίησης ...

ΦΩΝΗ ΓΙΑ ΤΟΝ ΤΡΙΤΟ ΚΟΣΜΟ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Wed, 11 Nov 2009 18:26:00 +0000

“AVAAZ” σε πολλές γλώσσες σημαίνει «φωνή» .Είναι μια ανεξάρτητη, μη κερδοσκοπική , διεθνής οργάνωση, που συντηρείται από τις συνδρομές των μελών και υποστηρικτών της. Το AVAAZ στην τρέχουσα περίοδο «εκστρατεύει» για τη συλλογή υπογραφών με σκοπό την άσκηση πίεσης στην «Παγκόσμια Συνδιάσκεψη για το Διατροφικό πρόβλημα», που θα πραγματοποιηθεί σύντομα στη Ρώμη .. Σε ανακοίνωσή της η καλή οργάνωση θυμίζει ότι αν και 1 στους 6 ανθρώπους σε όλο τον πλανήτη υποσιτίζονται σε καθημερινή βάση, οι κυβερνήσεις της Γαλλίας, της Γερμανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιταλίας και της Ιαπωνίας, αρνούνται να συμβάλλουν στη συγκέντρωση 20 δις δολλαρίων που απαιτούνται για την ενίσχυση της γεωργίας των φτωχών. Έτσι η υπόσχεση των «20δις» που έδωσαν τον περασμένο Ιούλιο οι G8 παραμένει μετέωρη, καθώς το μέχρι στιγμής συγκεντρωθέν ποσό δεν ξεπέρασε το επίπεδο των 3 δις δολλαρίων ....
Φυσικά πολλά από αυτά τα δολλάρια , εάν δοθούν, θα επανακάμψουν στις τσέπες των μεγαλων βιομηχανιών του «πρώτου κόσμου», αποτελώντας κατ’ αυτό το τρόπο ένα είδος «χορηγίας» του δημόσιου τομέα προς τις επιχειρήσεις μέσα σε συνθήκες ύφεσης..Πρόκειται ουσιαστικά για ένα νέο «Σχέδιο Μάρσαλ» - δηλαδή αυτό που διαμορφώθηκε μετά το Β Παγκόσμιο Πόλεμο για την ανασυγκρότηση των ευρωπαϊκών οικονομιών - το οποίο επίσης δεν ήταν τόσο ανιδιοτελές, όσο φαινόταν από πρώτη όψη...
Όμως υπάρχει και μια άλλη πλευρά του ζητήματος, πολύ αξιοπρόσεκτη. Το AVAAZ , σε συνεργασία με το Action Aid και τα Παγκόσμια Δίκτυα Γεωργών, υποστηρίζουν ότι οι μικρομεσαίοι παραγωγοί τροφίμων στον τρίτο κόσμο πρέπει να υποστηριχθούν κατά προτεραιότητα, δεδομένου ότι συμβάλλουν πολύ περισσότερο στην αντιμετώπιση της διεθνούς πείνας από ότι οι «χρήστες» των μοντέλων εντατικής γεωργίας. Αυτά τα τελευταία , παρά την φαινομενική αποτελεσματικότητά τους, προκαλούν μεγάλες καταστροφές στο περιβάλλον και στους φυσικούς πόρους....
Όσοι λοιπόν συμφωνούν με τις στοχεύσεις των παραπάνω οργανώσεων μπορούν να προσθέσουν τη φωνή τους «μπαίνοντας» στο http://www.avaaz.org/en/world_hunger_pledges/?cl=366482376&v=4443 .Ταυτόχρονα όμως δεν θα ήταν άτοπο το να «μπουν» σε γενικότερες σκέψεις όσον αφορά τη συλλογιστική πολλών και διαφόρων σχετικά με την ευθύνη των πρωτοκοσμικών χωρών απέναντι στους φτωχούς του πλανήτη, και ιδιαίτερα τη συλλογιστική σχετικά με την μετανάστευση.
Κάποτε ο πλειοψηφικός πολιτικός λόγος για τον τρίτο κόσμο, αναφερόταν στις καταστρεπτικές πολιτικές της νεοαποικιοκρατίας, στην χειραγώγηση των τριτοκοσμικών οικονομιών, στην εξαγωγή όπλων, στην κρεοφαγική κουλτούρα των πλουσίων που αποστερούσε αγροτικούς πόρους, στη επιβολή καταστρεπτικών αναπτυξιακών προτύπων. Σήμερα η προβληματική για την μη ικανοποίηση των θεμελιακών αναγκών των μισών και περισσότερο ανθρώπων αυτού του κόσμου, έχει σε μεγάλο βαθμό υποκατασταθεί από τους προβληματισμούς για την προώθηση και εξυπηρέτηση του μεταναστευτικού ρεύματος. Η οφειλόμενη διεθνής αλληλεγγύη φαίνεται να έχει «σπάσει» σε πολλές εξατομικευμένες μορφές αλληλεγγύης, οι προτεινόμενες δημόσιες και διακρατικές πολιτικές φαίνεται να έχουν υποκατασταθεί από την ατομική, συλλογική και ενίοτε κομματική «φιλανθρωπία» προς τους παρίες των φτωχών χωρών.
Τα πράγματα βέβαια δεν θα ήταν άσχημα εάν η «όσμωση» πρώτου και τρίτου κόσμου πειθαρχούσε σε ένα κάποιο σχεδιασμό ή έστω σε κάποιες κατευθυντήριες γραμμές, δημιουργώντας τις συνθήκες για μια «ήπια» συνεύρεση των δύο μερών, για τη διακίνηση της τεχνογνωσίας, της Παιδείας του πολιτισμού. Η ελεγχόμενη και περιορισμένη μετανάστευση, από ποσοτική αλλά και «ποιοτική» άποψη, θα μπορούσε να είναι παράγων διαμόρφωσης θετικών σχέσεων, μεταλαμπάδευσης τρόπων ζωής, εγκαθίδρυσης ισχυρών διεθνικών δεσμών.Το πρόβλημα όμως έγκειται στο ότι η «όσμωση» του «πρώτου» και των υπολοίπων κόσμων παραμένει πρωτίστως ιδιοτελής, ίσως περισσότερο από ότι στην εποχή της αποικιοκρατίας. Το πρόβλημα είναι ότι δια μέσου αυτής το κεφάλαιο επιδιώκει την καταβύθιση των εργασιακών μισθών και δικαιωμάτων. Κι ακόμη πρόβλημα είναι η ιδιοτέλεια ενός κομματιού της κοσμοπολίτικης αριστεράς, που αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό ρεύμα ως παράγοντα κατεδάφισης των εθνικών ιδιατεροτήτων και ως πελάτη της δικής της πολιτικής.
Ο αριστερός τυχοδιωκτισμός παραγνωρίζει τις συγκρουσιακές καταστάσεις που δημιουργεί στον κοινωνικό ιστό ο «εισοδισμός» πληθυσμών, η συνεύρεση ανθρώπων άσχετων, η υπέρβαση της φέρουσας ικανότητας των εγχώριων κοινωνιών για φιλοξενία, η αποξένωση γηγενών και ξενοφερμένων. Ακόμη δεν φαίνεται να έχει συνείδηση ότι το εξελικτικό «όραμά» του είναι ένα όραμα ισοπέδωσης, ομογενοποίησης ανθρώπων και συλλογικοτήτων. Ανεύθυνα λοιπόν και ανεγκέφαλα, φαντασιώνει μια «μεταεθνική εποχή», αγνοώντας ότι οι συλλογικότητες και ιδιαιτερότητες μετεξελίσσονται, ποτέ δεν πεθαίνουν....

ΕΚΒΑΛΚΑΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΡΕΙΒΑΣΙΑ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Tue, 03 Nov 2009 08:39:00 +0000

Ο «εξευρωπαϊσμός» σαν όρος είναι οπωσδήποτε διασημότερος από τον «εκβαλκανισμό» και έχει μάλλον θετικό νόημα , καθώς υποδηλώνει μια διαδικασία προσαρμογής σε «ανώτερες» πολιτιστικές νόρμες. Αντίθετα ο «εκβαλκανισμός» μπορεί να έχει θετικό νόημα μόνο ως διαδικασία κατανόησης των βαλκανικών ιδιαιτεροτήτων. Γιατί,κακά τα ψέμματα, τα Βαλκάνια προτείνονται λιγότερο για μίμηση και περισσότερο για κατανόηση....
Χάρις στην εκδρομή του «Συνδέσμου Ελλήνων Ορειβατών» (ΣΕΟ) Θεσσαλονίκης, από τις 24-28 Οκτωβρίου, 80 περίπου «νομάτοι» είχαμε την ευκαιρία να βιώσουμε κάποιες βαλκανικές ιδιαιτερότητες και να κατανοήσουμε χώρους και ανθρώπους γεωγραφικά κοντινούς με την Ελλάδα, αλλά πολιτικά ή πολιτιστικά απόμακρους.Μπορέσαμε να «εκβαλκανισθούμε» σε ένα κάποιο βαθμό και να φύγουμε περισσότερο Βαλκάνιοι από όσο είμασταν.
Περάσαμε λοιπόν με δύο πούλμαν, από τα σύνορα της Ελλάδας, των Σκοπίων, ξανά των Σκοπίων, της Αλβανίας,ξανά της Αλβανίας, και μετά του Μαυροβουνίου – σύνολο 6 φορές . Και στην επιστροφή άλλες 6 φορές, σύνολο 12 συνοριακές διελεύσεις, με 12 ελέγχους διαβατηρίων. Τα Σκόπια βέβαια είχαν την ιδιαιτερότητά τους : Ασχολήθηκαν μαζί μας πολύ περισσότερο από όσο οι δύο άλλες χώρες, μας έψαξαν για όπλα και ναρκωτικά, έκαναν scanning το ένα πούλμαν και γενικά μας εξήγησαν ότι εκεί είναι «Μακεδονία», δεν είναι παίξε- γέλασε. Οι φιλικότεροι όλων ήταν αναμφίβολα οι Αλβανοί, οι οποίοι όχι μόνο δεν μας καθυστέρησαν αλλά στη φάση της μετάβασής μας στο Μαυροβούνιο ανέλαβαν να διευκολύνουν την κίνησή μας στο «οδικό» τους δίκτυο. Για την εξυπηρέτησή μας 5(ολογράφως : πέντε!) περιπολικά της Αστυνομίας ανέλαβαν διαδοχικά, το ένα μετά το άλλο, το έργο της καθοδήγησής μας μέσα από δρόμους που σε πολλά σημεία θύμιζαν παρακμιακές και εγκαταλελειμένες συνδέσεις στην ελληνική περιφέρεια, μεταξύ Άνω και Κάτω Κολοπετινίτσας...
ΤΟ ΒΛΕΜΜΑ ΤΟΥ ΔΙΕΡΧΟΜΕΝΟΥ

Η οπτική του τουρίστα είναι διαφορετική και σε γενικές γραμμές πιο επιπόλαια από αυτήν του συστηματικού περιηγητή, του προσωρινού κατοίκου ή του γηγενή. Η οπτική ενός «περαστικού με πούλμαν» είναι ακόμη πιο επιδερμική και επιπόλαια, όμως αυτό δεν αποκλείει τη «πρόσληψη» ορισμένων στοιχείων με σημασία και αντιπροσωπευτικότητα.
Εννοώ ότι ακόμη και ο πιο ελαφρόμιαλος «περαστικός», από εκείνους που γενικεύουν άκριτα το οτιδήποτε κάνοντας το τόσο- ΤΟΣΟ και αντιστρόφως, δεν θα μπορούσε παρά να δει «αντικειμενικά» τους υπέροχους ορεινούς όγκους της ΦΥΡΟΜ, τα εκπάγλου καλλονής δάση της προς Αλβανία, τις Βανγκογκικές αποχρώσεις των φθινοπωρινών φύλλων της οξυάς, τα φαράγγια και τα ποτάμια .Στην κυρίως Αλβανία η φύση άρχιζε να χάνει, τα βουνά να δείχνουν αποψιλωμένα ή με μικρή και «νεανική» βλάστηση, θυμίζοντάς μου κάποιο παλιό οδοιπορικό του περιοδικού ΝΕΑ ΟΙΚΟΛΟΓΙΑ στη γειτονική μας χώρα – τότε, στα τέλη της δεκαετίας του 80 - που υπογράμμιζε την ρύπανση και την καταστροφή του περιβάλλοντος από το παλιό καθεστώς . Στις μεθοριακές περιοχές της Αλβανίας υπήρχαν εκατοντάδες έως άπειρα πολυβολεία, στραμμένα προς κάθε κατεύθυνση, τοποθετημένα για αμυντικούς ή ενδεχομένως και για «παιδαγωγικούς» σκοπούς , δηλωτικά μιας στρατηγικής αντίληψης «πολέμου με το λιανοντούφεκο»... Ο δρόμος πριν και μετά τα σύνορα της Αλβανίας με το Μαυροβούνιο είχε κάτι από την κουβέντα του Χριστού στην επί του όρους ομιλία – σχετικά με την «στενωπό» που αντιμετωπίζει ένας πλούσιος για την είσοδό του στον Παράδεισο : Λαμβανομένων υπόψη των τεράστιων νταλικών που επιχειρούσαν να διασταυρωθούν, το εγχείρημα φαινόταν εξίσου ακατόρθωτο. Και όμως, η διασταύρωση γινόταν χάρη στην ευστροφία των οδηγών, σε μια διαδρομή όπου μάλλον ελάχιστοι θα είχαν τη διάθεση να προσέξουν την υπέροχη παρόδια βλάστηση από ροδιές..
Η πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου Ποντγκόριτσα είναι μια πόλη επίπεδη, καλόγουστη, χωρίς το παραμικρό σκουπίδι στους περισσότερους δρόμους. Από εκεί και με κατεύθυνση βόρεια, ως το χειμερινό θέρετρο Ζάμπλιακ , ο δρόμος σε γενικές γραμμές ακολουθεί το ατέλειωτο φαράγγι Τάρα.. Εδώ οι εικόνες σε πολυβολούν, σε καθηλώνουν με την ποικιλία και τον «ιμπρεσσιονισμό» τους, σε οδηγούν σύντομα σε μια κατάσταση αδυναμίας να περιγράψεις, να συνοψίσεις, να κατηγοριοποιήσεις : Ατέλειωτα και αδιαπέραστα δάση, εδαφικές κλίσεις ούτε καν για αναρριχητές, ποτάμι και παραπόταμοι με πεντακάθαρα, γαλάζια και αφρίζοντα νερά. Γεωσχηματισμοί επιβλητικοί, βράχοι σάμπως ριγμένοι στη παρούσα θέση από παμπάλαιες γεωλογικές εποχές, ακραιφνής φύση με κάποια καλυβάκια μοναχικά εδώ και εκεί – χρήσιμα ίσως για σκηνικά παραμυθιών με τη Χιονάτη και τον Κοντορεβιθούλη. Και «υπεράνω όλων» το τραίνο, της γραμμής Βελιγραδίου –Ποντγκόριτσα, σκαρφαλωμένο ίσως και 500 μέτρα πάνω από το δρόμο της κίνησής μας, με τους επιβάτες σε άμεση ενατένιση του χάους- σε ένα κανονικό φυσιολατρικό γκραν γκινιόλ....
Στο Ζάμπλιακ, σε υψόμετρο 1400 μέτρων, η εντατική και διάσπαρτη υπερ-οικοδόμηση της περιοχής με τυπικές αλπικές κατοικίες , υπαινίσσεται αφενός την απουσία συστηματικού χωροταξικού σχεδίου και αφετέρου τη περιορισμένη «χρηστικότητα» των κατοικιών στη διάρκεια του έτους. Μας αποζημιώνει όμως το διπλανό Εθνικό Πάρκο του Ντούρμιτορ, οι δύο εξαίσιες λίμνες του σε σχήμα «8», τα απολύτως διάφανα νερά τους, το μονοπάτι που τις περιστοιχίζει.Μαγεία κανονική.
ΟΡΕΙΒΑΣΙΑ ΚΑΙ ΓΕΡΟΝΤΙΚΟ ΡΟΚ...

Την επόμενη ημέρα ξεκινάμε για την κορυφή Bobotov Kuk, ύψους 2523 μέτρων, συνολικά 34 άτομα από τα 80. Η διαδρομή είναι ομαλή ως ένα σημείο, από κει και πέρα όμως γίνεται τραχειά, τόσο ώστε να απαιτεί χέρια και πόδια, με κάτι περάσματα εύρους εκατοστών και ελλοχεύοντες γκρεμούς της τάξεως των 150 μέτρων.... Επιβιώνουμε όμως, και επιστρέφουμε δριμύτεροι κάνοντας αυτή την ίδια ανηφόρα-κατηφόρα, για να συνεχίσουμε τη διάσχιση του ορεινού όγκου περνώντας από κάτι φοβερά κατσάβραχα. Το χιόνι δυσκολεύει τρομερά τη κατάβαση, αλλά το ηθικό μας είναι μάλλον «ακμαίο», δοθέντος ότι στο βάθος φαίνεται το υψίπεδο από όπου ξεκινήσαμε. Δυστυχώς όμως, πρόκειται περί μπλόφας: Ο κατήφορος από το Bobotov Kuk έχει απρόσμενο βάθος, η διαδρομή είναι σκληρή και πετρώδης στο μεγαλύτερο μήκος της, ενώ η προτελευταία φάση της καταλαμβάνεται από ένα δάσος οξυάς με τα φυλλώματα πεσμένα, γλυστερά πάνω στο υγρό τεραίν. Το γαμοσταυρίζουμε δεόντως και προχωράμε ,καταδιψασμένοι και τρεχαλητοί σχεδόν προς την κοντινότερη πηγή νερού, που είναι ένα ταχυκίνητο ποταμάκι, με νερά παγωμένα..
Την άλλη ημέρα κατευθυνόμαστε προς το Τσέτινγιε, παλιά πρωτεύουσα του Μαυροβουνίου, με παλιά κτίρια του 18ου και 19ου αιώνα, με ενδιαφέροντα μέγαρα παλιών πρεσβειών. Σε μια από τις πλατείες ακούω να παιανίζεται το γνωστό ροκ κομμάτι «In the summer time», οπότε και πλησιάζω για τη σχετική τζούρα (χαρμάνης ών...). Εκεί διακρίνω μια βιβλική μορφή με άσπρα μαλλιά, γενειάδα, με στυλ που θα μπορούσε να έχει ένας «βοηθός προφήτη», ας πούμε του Μωυσή.... . Ο γέρων ροκάς συνοδεύει διακριτικά τη μουσική, έχοντάς την καταβρεί και θυμίζοντάς μου έναν αντίστοιχο 70κοντούτη Ρουμάνο, που συνάντησα στο Svistov της Βουλγαρίας τον Αύγουστο που μας πέρασε, στη διάρκεια μιας ευρωπαϊκής αντιπυρηνικής συνάντησης : Αυτός ο τελευταίος ήταν αεικίνητος, καθόλου τύπος της Παλαιάς Διαθήκης, λεπτός, λευκοντυμένος, χορευτικά ευρηματικός,παθιασμένος σχεδόν με τη καλή μουσική που έπαιζε ένα βουλγαρικό συγκρότημα. Λαμβανομένης υπόψη της εμπειρίας μου από τον Πουλικάκο, ήταν επόμενο να συμπεράνω ότι οι γέροντες οπαδοί της ροκ δεν είναι μύθος τουλάχιστον στα βαλκάνια, αλλά πραγματικότητα. Ζουν ως ροκάδες μέχρι τα γεράματά τους, σαν τους Καβαφικούς ήρωες, «εν φαντασία και λόγω»...
Πήγαμε στη Butva, «βασίλισσα του τουρισμού του Μαυροβουνίου», εξίσου πεντακάθαρη και καλοσκηνοθετημένη, για ξένους «υψηλής εισοδηματικής στάθμης». Περάσαμε κοντά στο νησί του Αγίου(;) Στεφάνου, που επικοινωνεί με ένα μικρό διάδρομο με τη στεριά και αναπαλαιώνεται στην ολότητά του – είναι λέει ελληνικής ιδιοκτησίας και προορίζεται για τη γκλαμουριά του μέλλοντος. Περάσαμε από περιοχές όπου η βιομηχανία ΤΖΑΙΗΜΣ ΜΠΟΝΤ Α.Ε. γύρισε σκηνές για το φιλμ «Καζινό Ρουαγιάλ», και μετά από μερικές ώρες διασχιζαμε τη Σκόδρα, της Βόρειας Αλβανίας. Εδώ «του κιτς η μάννα κάθονταν», τα κτίρια ήταν απίθανα, οι χρωματισμοί ασύλληπτης ασυναρτησίας, τα κάρα με λάστιχα ως ρόδες είχαν κάτι ψιλοαμαξώματα θυμίζοντας τα covered wagon του αμερικανικού West, όμως η εικόνα χάλαγε καθώς «συναγελάζονταν» στους δρόμους με γιαλιστερές μερσεντές . «Εδώ θα μπορούσες να δεις το ο,τιδήποτε, ακόμη και έναν εξωγήϊνο, χωρίς να σου προκαλέσει εντύπωση» - είπε ο συνταξιδιώτης και συνοδοιπόρος μου στην εκδρομή.
Και πραγματικά, έτσι ήταν. Για τη Σκόδρα , για τη συνολική Αλβανία. Μέχρι που περνώντας από τα Τίραννα, κοντά από το κέντρο της πόλης, διαπιστώσαμε μια "πολεογένεση" απίστευτη, ένα μικρό αναδυόμενο Παρίσι στα Βαλκάνια. «Τουρίστας στην Αλβανία» - να ένα σύντομο ανέκδοτο, που όμως , κατά πως δείχνουν τα πράγματα, σε μερικά χρόνια θα πάψει να είναι ανέκδοτο....

Ο ΑΔΑΜ ΚΑΙ Η ΕΥΑ ΩΣ «ΠΡΩΤΟΜΑΚΕΔΟΝΕΣ»

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Sat, 31 Oct 2009 18:44:00 +0000

Το να μένει κανείς στον Βοτανικό ή στο Παγκράτι του παρέχει σαφώς το δικαίωμα – μετά από ένα ορισμένο χρονικό διάστημα – να αυτοπροσδιορίζεται ως «Αθηναίος». Το να χρησιμοποιεί όμως ένα χρονικό διάστημα με ασαφές μέγεθος για να υποστηρίξει ότι ο προ-προ-προ-προ-πάππους του μπορεί να έπαιζε τάβλι με τον Αλκιβιάδη (!) ή να είχε κοινές επιχειρηματικές δραστηριότητες με τον Περικλή, τουτέστιν για να υποστηρίξει ότι είναι Αθηναίος «γκάγκαρος»* και μάλιστα από την εποχή του Κόδρου, αυτό είναι σαφώς γελοίο...

Και όμως, στην εποχή της σχετικής άνθησης της ιστορικής επιστήμης , μια τέτοιου τύπου γελοιότητα έχει αποτελέσει την «παιδική ασθένεια» όχι μιας νεοσύστατης παρέας αλλά μιας ολόκληρης χώρας , διόλου ευκαταφρόνητης από πληθυσμιακή άποψη. Ανάλογη γελοιότητα εκφράστηκε στον Αριστερίζοντα και Οικολογίζοντα λόγο κάποιων « υποστηρικτών του δικαιώματος των Σλαυομακεδόνων στον αυτοπροσδιορισμό» - με βασικό επιχείρημα την αναγνώριση της «Δημοκρατίας της Μακεδονίας» από πολλές χώρες. Οι άνθρωποί μας, «χωρίς αιδώ, χωρίς περίσκεψη», προήγαγαν σε «προοδευτικό», «ριζοσπαστικό», «διεθνιστικό» και «ευρωπαϊστικό» , το λαϊκιστικό «επιχείρημα»:«οι πολλοί έχουν δίκηο»....

Φαίνεται όμως ότι η κοινή λογική δεν έχει εκλείψει στη γειτονική μας χώρα. Ότι υπάρχουν άνθρωποι μιαλωμένοι, που αφενός δεν προτάσσουν το «ιστορικό ζήτημα» από την ανάγκη των δύο χωρών να συμβιώνουν φιλικά και αφετέρου προσεγγίζουν αυτό το «ζήτημα» με βάση τη στοιχειώδη ιστοριογραφία των καιρών μας. Ένας από αυτούς είναι και ο Κύρο Γκληγκόρωφ , πρώην πρόεδρος της FYROM, ο οποίος πρόσφατα παραχώρησε συνέντευξη στον Παναγιώτη Σαββίδη («Πρώτο Θέμα» 25/10/09). Ιδού ένα απόσπασμα από τις ιδέες του παλαίμαχου πολιτικού, όπως καταχωρήθηκε σε ανακοίνωση της "Δημοκρατικής Αναγέννησης".

Ερώτηση:

«Το 1993, στα Τίρανα, είχατε δηλώσει ότι ο λαός σας είναι σλαβικής καταγωγής, ότι δε συνδέεται με τον Μέγα Αλέξανδρο και πως βρεθήκατε στην περιοχή τον 6^ο αιώνα μ.Χ.

Aπάντηση:

Εξακολουθώ και σήμερα να πιστεύω και να δηλώνω ακριβώς τα ίδια.

Ερώτηση:

Γιατί τότε το ανθελληνικό κλίμα και η εμμονή στον «αρχαιομακεδονισμό» τα τελευταία χρόνια στη χώρα σας, δηλαδή να αποδείξουν κάποιοι επιστήμονες πως κατάγεστε απευθείας από τους αρχαίους Μακεδόνες;

Aπάντηση:

Σοβαροί ιστορικοί γελούν με όλα αυτά που συμβαίνουν στη χώρα μου τα τελευταία χρόνια. Η Ιστορία είναι ένα παγκόσμιο αγαθό... αυτό ασφαλώς σημαίνει πως η ιστορική και πολιτιστική κληρονομιά δεν μπορεί να μην είναι και ελληνική. Οι Έλληνες νομίζουν πως εμείς θέλουμε να αφαιρέσουμε ένα κομμάτι της ιστορικής και πολιτιστικής τους κληρονομιάς. Δεν λέω πως οι ανησυχίες αυτές είναι άνευ λόγου, αφού υπάρχουν υπερβολές και από τη δική μας πλευρά. Υπάρχουν ιστορικοί στη χώρα μου που υποστηρίζουν πως εμείς βρισκόμαστε στα χώματα αυτά 2.000 χρόνια πριν από τον Μέγα Αλέξανδρο. Για γέλια δηλαδή ! Έλεγα σε ένα φίλο μου ιστορικό ότι έτσι όπως πάμε θα βγούμε απευθείας απόγονοι του Αδάμ και της Εύας και θα αποδειχτεί και ότι ο Παράδεισος είναι «μακεδονικός» και ιδιοκτησία μας!».

Το ευκόλως εννοούμενο της όλης ιστορίας είναι ότι η υπόθεση του ονόματος έχει προσχηματικό χαρακτήρα , όπως δείχνει η διεκδίκηση ακόμη και της SOLUN (Θεσσαλονίκης !) από κάποιους Σκοπιανούς. Κι ακόμη ευκόλως εννοούμενο είναι ότι η εμμονή μιας τόσο μεγάλης συλλογικότητας στο ρόλο του « πολιτικού μπράβου» της Νέας Τάξης – οφείλεται στην υποβόσκουσα πεποίθηση ότι δια μέσου αυτού του ρόλου θα γίνει ανατροπή των πολιτικών συσχετισμών και ανακατάληψη των «χαμένων οικοπέδων» στην περιοχή...

Φυσικά οι επιθετικές φαντασιώσεις και ουτοπίες δεν αντιμετωπίζονται με τους «προοδευτικούς» λαϊκισμούς, με τα "ευρωπαϊκά προγράμματα" ή με τα καλά παιδιά της οικολογίας – «τοις Βρυξελλών ρήμασιν πειθόμενα»...Όμως και οι προς Σκοπιανούς νουθεσίες δεν παύουν να έχουν τη σημασία τους. Μπορούμε λοιπόν κι εμείς «οι πτωχοί και μόνοι** της μπλογκόσφαιρας», να τους μιλήσουμε για το ήθος της Νέας Τάξης. Για το ξεπούλημα των παλιών «φίλων» προς χάρη νέων, για την αδυναμία ακόμη και των πλέον γκλαμουροειδών λόμπυ να εκτρέψουν την αμερικανονατοϊκή ηγεμονία από τον πάγιο ρόλο του «διαίρει και βασίλευε». Να τους μιλήσουμε για τη δυνατότητα ειρηνικής συνύπαρξης της ελληνικής, της βουλγαρικής και της σκοπιανής μακεδονίας. Κι ακόμη για την κοινότητα των συμφερόντων μας απέναντι στην αναδυόμενη «αυτοκρατορία του κακού»***, που επανέρχεται δριμύτερη στο βαλκανικό χώρο...

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

*Γκάγκαρος (Αθηναίος) : Σήμαινε τον βέρο Αθηναίο, σε διαστολή προς τους επήλυδες(=ξενοφερμένους). Κατά πάσα πιθανότητα ο όρος έχει αρβανίτικη προέλευση

**Αγαπημένο τραγούδι του Λούκη Λουκ, αρχι- κάου μπόη των κόμικς....

***Ο Ρόναλντ Ρήγκαν, πρόεδρος των ΗΠΑ, αποκαλούσε την αείμνηστη Σοβιετική Ένωση "αυτοκρατορία του κακού". Ο Ρήγκαν και η ΕΣΣΔ πέθαναν, όμως ο χαρακτηρισμός παραμένει ζωντανός και χρηστικός για μια άλλη , υποψήφια αυτοκρατορία, την Οθωμανική...

Η ΚΑΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΑΣΗΜΑΝΤΟΤΗΤΑΣ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Thu, 22 Oct 2009 04:59:00 +0000

Χθες βράδυ, στα Εξάρχεια. Κυκλοφορούσε μεθυσμένος, έξω από το χώρο εκδήλωσης, που γινόταν από το περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ με θέμα το βιβλίο του Κάσδαγλη «Η Αριστερά και ο κακός λύκος». Με έβρισε γιατί ήμουν εκεί – ενοχλημένος σφόδρα από την παρουσία τόσων ανθρώπων, ίσως και λόγω της παρουσίας του Αλέξη Τσίπρα ως ομιλητή. Αναφέρθηκε στην μελλοντική παρουσίαση του δικού του βιβλίου και δεν παρέλειψε να μου πει ότι αυτός θα μάζευε πολύ περισσότερους ακροατές!
Εγώ τότε ανακάλεσα στο μιαλό μου τη συμπεριφορά του σε ανάλογη εκδήλωση στον Πειραιά, μόλις πριν δύο ημέρες. Ήταν σε ένα μπαρ, με παρουσιαζόμενο – αυτή τη φορά – ένα βιβλίο του Περικλή Κοροβέση. Ήλθε λοιπόν ο περι ου ο λόγος, φουριόζος, στο τέλος της εκδήλωσης, άρπαξε αμέσως το μικρόφωνο (σιγά μη περίμενε να προσλάβει τον ειρμό της συζήτησης!) και μίλησε για τον εαυτό του – λέγοντας και κάποια λόγια για τον Περικλή .
Παλιά ο Κορνήλιος Καστοριάδης έγραφε το βιβλίο του για την « Άνοδο της ασημαντότητας», αλλά δεν μπορούσε να προβλέψει την κάθοδό της στο τέλμα της απόλυτης παπάρας και του μετα-μεταπολιτευτικού αυτιστικού παραληρήματος. Ο άνθρωπος δεν κατάφερε να ζήσει περισσότερο, για να γράψει και μια «Κάθοδο της ασημαντότητας»..
Όσον αφορά τον «λεγάμενο», αυτός υπηρέτησε για άλλη μια φορά το «ακουσθήναι» του : Πετυχαίνοντας ξανά να θορυβήσει και να «πουλήσει μούρη», με μια σύλληψη στα Εξάρχεια και μια αναφορά του επεισοδίου στο hellas. in.gr.

«ΑΕΙΦΟΡΙΚΟΣ» ΟΥΡΑΝΟΞΥΣΤΗΣ ΣΤΗΝ ΚΙΝΑ....

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Fri, 16 Oct 2009 08:33:00 +0000

Λε Κορμπυζιέ : «Η πόλη είναι κατάσχεση της φύσης από τον άνθρωπο»...

Στην Κίνα φαίνεται πως η κλασική οικονομική επέκταση με τα φτηνά , μαζικά και χαμηλής ποιότητας προϊόντα , προσεγγίζει το τέλος της. Ειδικά στον οικοδομικό τομέα, αν και η χώρα απέχει πολύ από τη πλήρη κάλυψη των αναγκών της, πολλές νέες κατασκευές διακρίνονται για τις καινοτομίες και την ποιότητά τους. Τελευταία «είσπραξη» αυτής της ωρίμανσης είναι η κινεζική πρωτιά σε ένα διεθνή διαγωνισμό , που είχε θέμα τον σχεδιασμό των γραφείων της Ενεργειακής Εταιρείας Shenzhen.Νικητής του διαγωνισμού αναδείχθηκε η εταιρεία BIG – όνομα και πράμα ! – που σε συνεργασία με τις εταιρείες ARUP και Transsolar οργάνωσαν ένα πρόγραμμα ενεργειακής εξοικονόμησης σε υπό κατασκευή κτίριο ύψους 200 μέτρων, στο κέντρο της κινεζικής πόλης Shenzhen. Το πρόγραμμα των Κινέζων σχεδιαστών αντιμετωπίζει το τροπικό κλίμα της πόλης με τις υψηλές θερμοκρασίες , αφενός με την διαχείριση του περίγυρου του «ουρανοξύστη», και αφετέρου με τη τοποθέτηση και ρύθμιση (πρόσθετων) προσόψεων , που μπορούν να παράγουν μια «ασπίδα σκίασης» για το συνολικό κτίριο και να αποτρέπουν την υπερθέρμανσή του.

Σε πολλές χώρες του κόσμου τα ψηλά κτίρια αναγνωρίζονται ως βασικοί συντελεστές εξοικονόμησης επιφανειακού χώρου. Και γενικότερα η «πολεοδομία των τριών διαστάσεων» , δηλαδή υπέρ αλλά και υπό την επιφάνεια της γης, θεωρείται ότι εξοικονομεί χώρο για τους πεζούς, για το ενδοαστικό και περιαστικό πράσινο, ενώ παράλληλα μικραίνει τις αποστάσεις μεταξύ των χρήσεων και μετατρέπει πολλές από αυτές σε βαδίσιμες. Αντίθετα η διασπορά της πόλης σε μεγάλες εκτάσεις και η δημιουργία δομών «μονοκατοικίας μετά κήπου» ως τις εσχατιές του αστικού ιστού, συνοδεύεται από αντίστοιχες δομές «σκληρής κυκλοφορίας» και προκαλεί χρονοβόρες και ενεργειοβόρες μετακινήσεις – τύπου Λος Άντζελες.

Η κριτική αυτών των αστικών «δυσπλασιών» έχει συμβάλει στην τάση για τη δημιουργία ψηλών κτιρίων και γενικότερα για την αποτροπή της εκτατικής δόμησης. Το CTBUH (Council on Tall Buildings and Human Habitat) είναι ένα από τα δίκτυα μελετητών, θεωρητικών του αστικού χώρου, αρχιτεκτόνων κλπ., που εδρεύει στην Αμερική, εκδίδει το ηλεκτρονικο CTBUH Journal και διοργανώνει τακτικές συναντήσεις για την «καθ’ ύψος» αστική ανάπτυξη. Μια τέτοια συνάντηση με στόχο την ανταλλαγή εμπειριών πρόκειται να πραγματοποιηθεί στο Σικάγο, στις 22 και 23 Οκτωβρίου . Μεταξύ των άλλων ομιλητών θα είναι και ο Richard M. Daley, Δήμαρχος του Σικάγο, με θέμα :“Chicago; 125 years of tall – reflections” ( «Σικάγο, 125 χρόνια προβληματισμοί για το ύψος»)...

Στην Ελλάδα η εκτατική ανάπτυξη και η αυθόρμητη δημιουργία ενός αστικού συνεχούς γύρω από τον πυρήνα μιας υπό σχηματισμό μεγαπόλης - από την πλατεία Ομονοίας μέχρι την Χαλκίδα και την Κόρινθο ! – έχει υποκινήσει πολύ λίγους προβληματισμούς για την ανάσχεση της πολεοδομικής επέκτασης μέσω των υψηλών κτιρίων. Στην χώρα υπάρχει σαφώς ένα «άδηλο λόμπυ» υπέρ της εκτατικής ανάπτυξης ! Που εκπροσωπείται κυρίως από τα συμφέροντα της έγγειας ιδιοκτησίας, τους μεσίτες γης, τους μικροεργολάβους, τους κατόχους αμφισβητούμενων γαιοτεμαχίων, τους γεωργούς- κτηματίες της περιαστικής ζώνης κλπ., και γενικά όλους όσους έχουν «αντικειμενικά συμφέρον» για τη διατήρηση της υψηλής τιμής της γης , μέσω της αυξημένης ζήτησης οικοπέδων για δόμηση με χαμηλό συντελεστή. Κοντά σε αυτούς έρχονται και άλλα μικρότερα λόμπυ, κυρίως στον τομέα της οδοποιίας, που προσδοκούν τη διαρκή επέκταση των οδικών δικτύων μέσω της επέκτασης του αστικού ιστού...

Από την άλλη όμως πλευρά δεν λείπουν στη χώρα μας και οι απόψεις που υποστηρίζουν την καθ΄ύψος «ανα-δόμηση» των πόλεων, με δεδομένες τις σημερινές τάσεις συγκέντρωσης του πληθυσμού. Εδώ αξιοσημείωτη είναι η συμβολή του www.greekarchitects.gr, όπου ο Αλέξης Βανδώρος και άλλοι συνεργάτες ασχολούνται με διάφορες προτάσεις δημιουργίας υψηλών κτιρίων, στην Αθήνα και Θεσσαλονίκη. Και επειδή κάθε παπάς πρέπει να ευλογάει τα γένεια του, ο υποφαινόμενος παραπέμπει κάθε ενδιαφερόμενο για το θέμα σε σχετική συνέντευξή του στο greekarchitects .....

Οι ουρανοξύστες «κύρους», που προβάλλουν την οικονομική επιφάνεια εταιρικών και κατασκευαστικών συγκροτημάτων, δεν απαντούν στην ολότητα των προβλημάτων του αστικού χώρου. Το θέμα του «άριστου ύψους» των πόλεων απαιτεί οπωσδήποτε μια ολιστική προβληματική και δεν επιλύεται με τις άτακτες , γκλαμουροκεντρικές (!) και ιδιοτελείς εφόδους προς τον ουρανό – όπως αυτές που πραγματοποιούνται από τους ανταγωνιζόμενους κατασκευαστές . Εδώ ακριβώς γίνεται σαφής η ανάγκη μιας «αποφετιχοποίησης» των κατασκευών, η επιλογή των "άριστων" υψών και συντελεστών δόμησης , η επικέντρωση στη πολυλειτουργικότητα της πόλης . Και παράλληλα με όλα αυτά μέγα ζητούμενο είναι – και μάλιστα «κοινωνιοψυχολογικό» – η απεξάρτηση των πολιτών από την ουτοπία της ανεξάρτητης μονοκατοικίας και η συνειδητοποίηση της ανάγκης για νέου τύπου οικιστικά κύτταρα , στο νέο ουρμπανιστικό καθεστώς....

ΑΠΕΙΛΟΥΜΕΝΟΣ ΟΛΥΜΠΟΣ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Wed, 14 Oct 2009 12:06:00 +0000

Ηλίας Βενέζης :

Ό,τι και να κάμεις, σαν έχεις ανεβεί στον Όλυμπο, ο Όλυμπος θα σε ακολουθεί

Σε προηγούμενο σημείωμα αυτού του Μπλογκ είχαμε υπογραμμίσει την προσπάθεια της Εθελοντικής Ομάδας Πιερίας ("Ο ΤΟΠΟΣ ΜΟΥ, Τηλ. 23510 34 714, Φαξ: 23510 34 174info@otoposmou.gr, ιστοχώρος: http://www.otoposmou.gr/) για την επέκταση των ορίων του Εθνικού Δρυμού Ολύμπου . Το βουνό του Δωδεκαθέου , με την μοναδική πολιτιστική του ποιότητα και τη διασύνδεση με απώτερους και πρόσφατους μύθους, είχε εκτεθεί τα τελευταία χρόνια σε πολλές απειλές. Μια από αυτές, στα τέλη της δεκαετίας του 1980, αναφερόταν στον σχεδιασμό μιας "αρχαίας πόλης" στις υπώρειες του Ολύμπου, με στόχο ένα αδέξιο simulation της αρχαίας ζωής, και αποτέλεσε για αρκετά χρόνια πονοκέφαλο σε όσους ανθρώπους διέθεταν στοιχειώδη αισθητική και οικολογική άποψη.Ο Μύτικας, κορυφή ύψους 2918 μέτρων, είχε πατηθεί μόλις το 1913 από το ορειβατικό τρίδυμο των Μπουασονά, Καύκαλου και Μπω-Μπωβύ, ενώ ανάλογο εγχείρημα πραγματοποιήθηκε με επιτυχία και το 1921. Στον Όλυμπο έζησε από το 1928 και για πολλά χρόνια στη συνέχεια ο ζωγράφος Ιθακήσιος, για να πεθάνει τελικά το 1977 : Αιτία θανάτου ήταν ένα ατύχημα, που οφειλόταν στην ακαταμάχητη νοσταλγία του υπέργηρου φυσιολάτρη για το βουνό των θεών .....

Στη μεταπολεμική περίοδο των εκδρομικών και ορειβατικών εξορμήσεων η συνέχεια ανήκε στις δυνάμεις της "εκκοσμίκευσης" , στη μαζικοποίηση των επισκέψεων, στα βελτιωμένα μέσα ορειβασίας, στις τουριστικές και άλλες "βλέψεις", αλλά σε γενικές γραμμές η "περικύκλωση" του Ολύμπου από συμβατικούς χρήστες της υπαίθρου, άφηνε άθικτο τον κεντρικό του "πυρήνα". Όμως τον τελευταίο καιρό άρχισαν να πραγματοποιούνται νέου τύπου διεισδύσεις στον ορεινό χώρο, άλλοτε με τον "εποικισμό" κάποιων προνομιακών περιοχών και άλλοτε με τη χρήση μηχανικών μέσων υψηλής όχλησης (ερπυστριοφόρα, 4Χ4, σνόουμομπίλ κλπ), πράγμα που είχε σαν αποτέλεσμα τη διάρρηξη της συνοχής του τοπίου και την παρενόχληση βασικών οικολογικών λειτουργιών. Και πρόσφατα οι φίλοι του Ολύμπου, αντιμετώπισαν μια νέα «καραμπινάτη» περίπτωση αυθαίρετης κατασκευής , που ανεξάρτητα από τον χώρο που θα καταλάβει αποτελεί πιλοτικό στοιχείο για πολλές αυθαιρεσίες.

Το ιδιαίτερο στοιχείο στη προκειμένη περίπτωση είναι ότι παρά τις επανειλημένες καταγγελίες, οι αυθαιρετούντες συνεχίζουν απτόητοι... Σημειώνουν οι φίλοι του Ολύμπου στο σχετικό ρεπορτάζ : «Την Κυριακή 11.10.2009 ξεφόρτωσαν ένα φορτηγό αμμο...και συνεχίζουν!
Είναι πλέον οφθαλμοφανές, πως κάποιες υπηρεσίες που έπρεπε να σταματήσουν την κατασκευή του αυθαιρέτου, δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους!

Κάποιοι "κάνουν πλάτες" στους παρανομούντες! Πότε επιτέλους θα παρέμβουν οι κρατικές υπηρεσίες και θα εφαρμόσουν το νόμο; Οταν το αυθαίρετο θα αποκτήσει και ρεύμα; Μέχρι που θα επιτρέψετε να ανέβουν τα φορτηγά;Τι περιμένετε; Να δείτε μπετονιέρες, τσιμέντα, αμμοχάλικα και Y-Tong στο θρόνο του Δια;

Σήμερα η ομάδα μας ενημέρωσε τις οργανώσεις WWF και Greenpeace Greece. Από την WWF λάβαμε όλα τα νομικά κείμενα που αφορούν την υπόθεση και την Παρασκευή 15.10 θα επισκευθούμε τον Εισαγγελέα Εφετών Κατερίνης. Η παρούσα επιστολή κοινοποιείται με φαξ και στο γραφείο της υπουργού Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής κυρίας Τίνα Μπιρμπίλη .

ΣΟΥΒΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Mon, 05 Oct 2009 20:02:00 +0000

Στο δρόμο για το χωριό η συζήτηση ανάμεσα στα παιδιά μου περιστρέφεται γύρω από τα σουβλάκια του Θανάση.
"Εγώ θα φάω τρία", λεει ο μεγάλος.
"Κι εγώ τρία" λέει η κόρη που σπεύδει να αντιγράψει.
"Θουβλάκια! Θουβλάκια!" φωνάζει περιχαρής ο μικρός.
Ο οποίος, με ελάχιστα δόντια στο στόμα του, τότε, ένα βραδάκι που περιμέναμε τα σουβλάκια να ψηθούν άρχισε να φωνάζει πλησιάζοντας απειλητικά την ψησταριά. Ο Θανάσης αναγκάστηκε να αφαιρέσει ένα σουβλάκι από άλλη παραγγελία και να του το δώσει… Ο μικρός το πήρε και το κρατούσε ευτυχής ως τρόπαιο. Νομίζαμε ότι απλά θα τα πιπιλήσει και θα το αφήσει... Αμ δε!
Αργά και μεθοδικά, δεν άφησε τίποτε ...
Ο Θανάσης, Σερραίος στην καταγωγή, παντρεμένος με Καστελλιώτισσα, παίρνοντας τη σύνταξή του αποφάσισε να ανοίξει ένα καφενείο- ουζερί στα Καστέλλια, όπου πέρα από τα σουβλάκια έχει τη δυνατότητα ο κάθε επισκέπτης να δοκιμάσει καταπληκτικούς μεζέδες και νοστιμιές, δικής του έμπνευσης (η βορειοελλαδίτικη συναντά τη ρουμελιώτικη γαστρονομία) και να πει καλό κρασί, ούζο ή τσίπουρο -όλα προσεκτικά διαλεγμένα.
Όμως μια μέρα εμφανίσθηκε στο μαγαζί του το Σώμα Οικονομικού Ελέγχου (πρώην ΣΔΟΕ). Μετά από καταγγελία έκαναν ολόκληρο ταξίδι από τη Λαμία για να έρθουν στο χωριό και να του βάλουν 2000 ευρώ πρόστιμο γιατί ψήνει σουβλάκια χωρίς να έχει ταμειακή μηχανή.
Οι εγκέφαλοι του πρώην ΣΔΟΕ ανακάλυψαν πως θα αντιμετωπιστεί η οικονομική κρίση. Και αφού σαρώσαν με τους ελέγχους τους όλο το μεγάλο κεφάλαιο, έπιασαν και τους υπόλοιπους. Ξέρετε τώρα πόσα τεράστια έσοδα έχει ένα μαγαζί σε ένα χωριό που ερημώνει. …..
Ένας άνθρωπος με λιγότερο κουράγιο και μεράκι, προφανώς θα έκλεινε το μαγαζί. Ο Θανάσης σκοπεύει να συνεχίσει. Εμείς θα είμαστε δίπλα του.

Όμως τι να πω; Τα συγχαρητήρια μου στους διώκτες του οικονομικού εγκλήματος !
Και μια μικρή λεπτομέρεια, αντί επιλόγου: Ο Θανάσης είναι μέλος της Επιτροπής Για τη Σωτηρία της Γκιώνας. …..

*Από το μπλογκ «Ημερολόγιο ενός Πατέρα», του Κώστα Στοφόρου. Αναδημοσιεύεται στο περιοδικό ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ, τεύχος 3

__._,_.___

__,_._,___

ΧΩΡΟΤΑΞΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΜΦΟΡΑΣ....

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Mon, 05 Oct 2009 19:21:00 +0000

Στο 3ο τεύχος του περιοδικού ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ η Μαρία Καδόγλου(Παρατηρητήριο Μεταλλευτικών Δραστηριοτήτων) γράφει :

Το νέο, «Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τη Βιομηχανία», που είναι ήδη νόμος του Κράτους (δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ 151//ΑΑΠ/13.4.09), ουσιαστικά καταργεί τη δασική νομοθεσία και τη νομοθεσία για τις προστατευόμενες περιοχές.

Πέρα από την ίδια την εξορυκτική δραστηριότητα ,η οποία επιτρέπεται σχεδον παντού, το χωροταξικό της βιομηχανίας επιτρέπει, ή μάλλον ενθαρρύνει, την εγκατάσταση μεταποιητικών μονάδων στον ίδιο χώρο της εξορυξης, με στόχο την καθετοποίηση της παραγωγής.

Aπό αυτή τη γενική κατεύθυνση δεν εξαιρούνται ούτε τα δάση, ούτε οι περιοχές NATURA, ούτε οι Ζώνες Ειδικής Προστασίας, παρά μόνον οι «οικότοποι κοινοτικής προτεραιότητας». Τα πάντα επιτρέπονται, με την προϋπόθεση ότι η ενδιαφερόμενη εταιρεία θα αναλάβει να «δασώσει» μια έκταση ίση με το δάσος που θα καταστρέψει!

Θεωρούμε ότι τα ανωτέρω είναι εξόχως αντισυνταγματικά (όπως φαίνεται και σε έγγραφο του «Συλλόγου Ελλήνων Πολεοδόμων Χωροτακτών») και ήδη έχουμε καταθέσει προσφυγή στο ΣτΕ.

Το ΦΕΚ κυκλοφόρησε μόλις 11 μέρες μετά τη δημοσίευσή του, για την οποία δεν έγινε καμία ανακοίνωση. Είναι μυστήριο το πώς θα ενημερωνόταν ο πολίτης, ο οποίος πιθανόν θα ήθελε να ασκήσει προσφυγή… Εμείς το μάθαμε εγκαίρως από καθαρή τύχη. Επειδή δεν μπορούσα να βρω καμία σχετική πληροφορία στο ιντερνετ έστειλα ένα ερώτημα στο ΥΠΕΧΩΔΕ, το οποίο θυμήθηκε να μου απαντήσει μετά από 20 ολόκληρες μέρες, στις 18/5!

Σύμφωνα με δηλώσεις του Προέδρου του ΣΜΕ κ. Βιδάλη (της S&B), o στόχος αυτών των διατάξεων είναι «Να ακυρωθεί η δυνατότητα του Συμβουλίου της Επικρατείας να ανατρέπει μεταλλευτικές επενδύσεις επικαλούμενο έλλειψη χωροταξικού σχεδιασμού…». Εάν ισχύσει αυτό το πλαίσιο χωροταξίας, θα πρέπει να πούμε αντίο στα δάση της Χαλκιδικής, της Γκιώνας, της Οίτης, της Εύβοιας, του Έβρου. Θα είναι πλέον εξαιρετικά δύσκολο να πολεμήσουμε συγκεκριμένα έργα. Αυτός άλλωστε είναι και ο στόχος κυβέρνησης και εταιρειών – να μας αφαιρέσουν όλα τα όπλα και να μη μας αφήσουν κανένα περιθώριο αντίδρασης στους σχεδιασμούς τους.....

ΤΡΙΤΟ ΤΕΥΧΟΣ ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Wed, 30 Sep 2009 07:55:00 +0000

Το τρίτο τεύχος του περιοδικού ΟΙΚΟΛΟΓΕΙΝ κυκλοφορεί με δοκίμια, αρθρογραφία και ειδήσεις , ειδικώς επιλεγμένες για τους διαθέτοντες υψηλή (φέρουσα) αναγνωστική ικανότητα...

Ο βασικός κορμός του εντύπου αποτελείται από δοκίμια όπως η «Τέχνη στην εποχή της κλιματικής απορρύθμισης» (Δ.Κούνδουρος), η «Οικολογική παιδαγωγική με βάση την αρχαία ελληνική μυθολογία»(Μ.Βαϊνά), η κριτική του «Ρυθμιστικού Σχεδίου Αττικής (2 κείμενα των Γ.Σκλαβούνου και Ε.Πορτάλιου), το «Περί αισθητικής» του Μ.Βιδάλη, οι «Γεώτοποι ως αρχεία της γης» (Ε.Θεοδοσίου), το «Νέο Μουσείο της Ακρόπολης»(Γ.Σχίζας), η κινητή τηλεφωνία (Μ.Μιχελής).

Η αρθρογραφία και ειδησεογραφία περιλαμβάνει κείμενα με διαχρονικό ενδιαφέρον. Ξεχωρίζουν οι αναφορές στο διατροφικό πρόβλημα, στα χωροκτητικά ξενικά είδη, στη διάσωση του ιστορικού κέντρου, στην επιθετική οδήγηση και στην υποχρέωση των «βιαστικών» να γίνονται εν ζωή δωρητές οργάνων (!), στις πολεοδομικές αυθαιρεσίες στο Ρέθυμνο, στους αυτοκινητόδρομους της Αττικής, στις ανεμογεννήτριες επί Υμηττώ(«για διδακτικούς λόγους», κατά πως λέει γνωστός «αεριτζής»....), στους «καλύτερους φίλους του ανθρώπου» , στις τίγρεις που φωτογραφίζονται με τουρίστες(!). Η Νέτα Γαζίλα στιχουργεί για τη καιγόμενη Πεντέλη και η Λουκία Ρικάκη υπενθυμίζει μια φράση του Μαρκ Σαγκάλ(1887-1985) : «Το να αγνοεί κανείς τη φύση είναι μια συνήθεια βαθιά ριζωμένη στην εποχή μας»

Το τεύχος φιλοξενεί κείμενα – παρεμβάσεις των Κ.Αρσένη, Γ.Σακιώτη, Μ.Στρατάκη, Σ.Κουβέλη, Γ.Κλαδούχου,Β.Τακτικού, Μ.Καδόγλου, Ν.Χαρδαλιά, Σ.Κόλλια, Σ.Σγούρου,Λ.Ντιλσιζιάν, Φ.Κουβέλη, Θ.Μπινιάρη,Ν. Αλιφέρη, Σ.Σταμέλλου, Ε.Αμανατίδου, Θ.Αναπολιτάνου, Π.Κοροβέση, Π.Τότσικα.Επίσης φιλοξενούνται κείμενα συλλογικοτήτων : Ευώνυμος Βιβλιοθήκη, ΠΟΦΥΖΩ, ΔΗΩ,Ελληνική Εταιρεία, Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πάτρας, ΚΕΠΑ, Ορνιθολογική Εταιρεία, Περιβαλλοντικός Σύλλογος Ρεθύμνου, ΑΡΧΕΛΩΝ, ΠΕΔΔΥ,ΚΕΑΝ, Οικολόγοι Πράσινοι, Δημοκρατική Αναγέννηση,Ο.Π. Κοζάνης, Ευρωπαίοι Οικονομολόγοι για μια Εναλλακτική Πολιτική, ΣΔΜΕ, Πολιτιστικό Κέντρο Στρώμης.

ΠΕΡΙ ΠΑΠΑΡΑΣ (1)

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Sat, 26 Sep 2009 15:12:00 +0000

Σε «ύποπτο χρόνο», στην περίοδο των δημοτικών εκλογών του 2002 , «επιχειρήσαμε να προσδιορίσουμε» (2) την έννοια της « ιδεολογικής παπάρας» στις μεταμοντέρνες συνθήκες . Ορμώμενοι εκ της φαγώσιμης παπάρας του καθ’ ημέραν βίου, η οποία ως γνωστόν «αποτελεί τρόπον αναμείξεως τεμαχίων άρτου με ζουμιά πάσης μορφής και προελεύσεως και παρά την αποδοκιμασίαν της από τους οδηγούς υγιεινής διατροφής καταναλώνεται ευχαρίστως» (3), καταλήγαμε στο ακόλουθο συμπέρασμα : «Η ….προεκλογική παπάρα είναι δευτεροκλασάτη πνευματική τροφή,προερχόμενη εκ της εμβυθίσεως πτωχής εγκεφαλικής ουσίας εντός θεωρητικών και ιδεολογικών υπολειμμάτων, παράγεται δε συχνά υπό συνθήκες πολιτικής σπουδής και άγχους, οπότε εγκαλουμένη επικαλείται ως υπαρξιακή αιτία τον επείγοντα χαρακτήρα των περιστάσεων»...

Και αυτά μεν συνέβαιναν προ 7ετίας, όμως η ιστορία των προεκλογικών εντάσεων δεν έφτασε σε κανένα τέλος . Η παπαροκρατία συνέχισε να συνιστά ουσιώδη διάσταση του κοινωνικοπολιτικού συστήματος, παρά τις αντιστάσεις που καταβάλλονται από το ένα ή το άλλο άτομο. Οι «ευσταλείς» ή «φωτογενείς» και με την ευρεία έννοια «ρετουσαρισμένοι» υποψήφιοι , που υπεραμύνονται των αοριστολογιών τους και μοχθούν για να διαμορφώσουν μηνύματα παν-περιεκτικά, σούπερ -αποτελεσματικά, υπέρκαικατάδιαφόρωνήτωνίδιωνπραγμάτων(4), λειτουργούν ως προσωποποίηση ενός συστήματος που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε ως «παπαροκρατικόν» (βλέπε λεξ. Paparocracy, paparocratie κλπ.).

Παλιά, τον καιρό των Οικολόγων Εναλλακτικών του 1989, η αναφορά στην Άμεση Δημοκρατία και η κριτική της «Έμμεσης» ή «Αντιπροσωπευτικής» Δημοκρατίας, άνοιγε ως ένα βαθμό την κριτική προσέγγιση του «εκλογικού γεγονότος». Χαρακτηριστικό αυτού του τελευταίου ήταν το «επικοινωνιακό μποτιλιάρισμα», η συμφόρηση ποικίλων μηνυμάτων και η ανάγκη ενός πολιτικού point system, με στόχο τον «συμψηφισμό» διαφόρων στοιχείων για τη παραγωγή της τελικής πολιτικής κρίσης. . Ο ψηφοφόρος έπρεπε να ζυγίσει και να συνεκτιμήσει πράγματα αρεστά ή απωθητικά, που μπορούσαν να είναι από τη γραβάτα του υποψήφιου πρωθυπουργού(!) έως τη φορολογία της ακίνητης περιουσίας και τη συνθήκη της Λισαβώνας. Αντίθετα με το «τσουβάλιασμα» των επιλογών σε μια και μόνο διαδικασία, το δημοψήφισμα ως θεσμικό εργαλείο πολιτικών αποφάσεων και όχι ως ευκαιριακό γκάλοπ μη δεσμευτικού χαρακτήρα, υπηρετούσε τη λογική της εξειδικευμένης απάντησης. Και ταυτόχρονα συνέβαλε στην παράκαμψη των πολιτικών μεσαζόντων, στην αποδυνάμωση του συγκεντρωτισμού, στη λαϊκή συμμετοχικότητα και στην «αποσυμφόρηση» των εκλογών.…Το δημοψήφισμα δεν θα μπορούσε να γίνει πανάκεια, μέσα στο γενικό πολιτικό «περιβάλλον».. Όμως ήταν αναμφίβολα μια πρόταση ομοιοπαθητικής θεραπείας των εκλογών δια της μεθόδου των περισσοτέρων εκλογών…

Μια κοινωνία πιο «χορτασμένη» από εκλογικά γεγονότα θα μπορούσε να συμπεριφέρεται πιο ψύχραιμα, να ζυγίζει τα λόγια της και να έχει καλύτερη προεκλογική αισθητική. Και μέσα στις συνθήκες ενός τέτοιου πολιτικού πολιτισμού, θα μπορούσε αφενός να εντάξει κάποιους και αφετέρου να εξώσει άλλους από το δημόσιο διάλογο: Να εντάξει λόγιους και διανοούμενους, που σήμερα άδουν αμέριμνοι το παραδοσιακόν άσμα “Three birds were sitting” – τρία πουλάκια κάθονταν….Να εντάξει τους περιθωριοποιημένους δημιουργούς και εργαζόμενους αυτής της κοινωνίας , τους συνήθως διαμεσολαβούμενους από κάποιους επαγγελματίες . Και να εξώσει επαγγελματίες οπαδούς ή συγκυριακά οπαδοποιούμενους, άκριτους παλαμακιστές και παρατρεχάμενους. Να αντιπαλέψει τις ψυχοπολιτικές διαδικασίες της μαζοχιστικής υποταγής στη δύναμη και στο κύρος, να συγκρουστεί και να περιορίσει τον κομφορμισμό….

Σημειώσεις

1. Μετεξέλιξη ομότιτλου κειμένου που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ τον Οκτώβριο του 2006

2 Πληθυντικός της μεγαλοπρέπειας, απαντώμενος συνήθως σε δηλώσεις πολιτικών μεγαλοπαραγόντων ή γκρουπουσκουλάριων της συμφοράς

3 Γ.Σχίζα «Εκλογικές παπάρες» , «Αυγή», στήλη «Συναντήσεις»,15.10.2002

4 «Υπέρ-και-κατά-διαφόρων-ή-των-ίδιων-πραγμάτων». Η μονολεκτική εκφορά της φράσης πρέπει να ακολουθείται από βαθιά αναπνοή ή από κατανάλωση οζονισμένου ύδατος. Σε διαφορετική περίπτωση, σύμφωνα με τον ιατρό Ανδρέα Φικιώρη, υφίσταται κίνδυνος καρδιαγγειακού επεισοδίου …

ΠΕΡΙ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Fri, 25 Sep 2009 07:38:00 +0000

«αλλού τρως, αλλού πίνεις, κι αλλού πας και το δίνεις»

Γιάννης Μηλιώκας

Η αλληλεγγύη υπήρξε «γενετικό στοιχείο» της ευρείας Αριστεράς. Η ευρεία Αριστερά έπρεπε να είναι στο πλευρό των ταλαιπωρούμενων, των διωκόμενων και μαχόμενων ενάντια στην αυθαιρεσία της εξουσίας. Και υπό την κυριαρχία αυτού του «γενετικού προγράμματος» ήταν αρκετές φορές ικανή να παραγνωρίζει διαφορές, να «παραγράφει» συγκρούσεις , να είναι γεναιόδωρη ακόμη και έναντι χθεσινών αντιπάλων.

Το Φθινόπωρο του 2008 ζήσαμε – στο πλευρό της Μαργαρίτας Καραβασίλη – μια απίθανη ταλαιπωρία διαρκείας, με 8(!) ημερήσιες συνεδριάσεις δικαστηρίου, με διακοπές και πηγαινέλα ατέλειωτα, με ξεροστάλιασμα και εγρήγορση χωρίς προηγούμενο ,σε μια δίκη που κατέληξε σε καταδίκη φυλάκισης 4 μηνών. Εμείς, «οι γνωστοί παράγοντες της οικολογίας», δώσαμε το κατά δύναμη σ’ αυτή την υπόθεση, τη στιγμή που οι γνωστοί επικαρπωτές της υπεραξίας του οικολογικού κινήματος - μεσάζοντες μεταξύ της κινηματικής εργασίας και της πολιτικής σκηνής - περιορίζονταν σε μια λιλιπούτεια παρέμβαση και στη γνωστή «μεταπραττική» προσφυγή στο κέντρο του (μικρο)κοσμού των, δηλαδή στη πράσινη γραφειοκρατία των Βρυξελλών. Και αυτήν με βασικό κίνητρο : Να «φουσκώσουν» την πενιχρή τους δράση για το θέμα του Ασωπού και να θαμπώσουν διάφορους ιθαγενείς, εμφανιζόμενοι ως έχοντες μπάρμπα στην Κορώνη.... ....

Τη περίοδο της πρώτης δίκης της Καραβασίλη, μια συνδικαλιστική ομάδα αριστερών μηχανικών είχαν "ξεχάσει" την υπόθεση του Ασωπού ποταμού, το καρκινογόνο εξασθενές χρώμιο που απέθεταν στο περιβάλλον ατιμώρητα οι βιομηχανίες, κι ακόμη την παρουσία του ΥΠΕΧΩΔΕ ως αντίδικης δύναμης. «Θυμήθηκαν» όμως τα πεπραγμένα της Καραβασίλη εντός και εκτός των διοικητικών της καθηκόντων και άσκησαν δριμύτατη κριτική εναντίον της. Ένα χρόνο αργότερα, θα περίμενε κανείς να έχουν συνετισθεί και να έχουν κάνει την αυτοκριτική τους για το πισώπλατο χτύπημα, που έδωσαν στην μαχόμενη ενώπιον του δικαστηρίου, πρώην διευθύντρια των επιθεωρητών περιβάλλοντος. Εμ δε ! Οι άνθρωποι δεν κατάλαβαν τίποτε ! Και τη στιγμή που η κατηγορούμενη κι εμείς οι ενεργοί συμπαραστάτες «κάναμε σέντρα» για άλλη μια φορά το Σεπτέμβρη του 2009, οι κύριοι επανήλθαν δριμύτεροι στην επιχείρηση απαξίωσης της Καραβασίλη....

Αυτή τη φορά, και ενώ υποστήκαμε δύο νέες αναβολές και στησίματα, προσδοκώντας πλέον την εκδίκαση της έφεσης στις 7 Δεκεμβρίου 2009 και της αγωγής με αίτημα την αποζημίωση του μηνυτή με 100.000 ευρώ (!), το μπλογκ κάποιων «Οπαδών του Σύριζα» υπογράμμισε την προσχώρηση της Καραβασίλη στους «Οικολόγους Πράσινους», για να δημιουργήσει και πάλι ένα αρνητικό κλίμα στη υπόθεση της υπεράσπισής της. Ομολογώ ότι κι εγώ θα περίμενα από τη Μαργαρίτα Καραβασίλη να σταθεί στο χώρο της μαχόμενης οικολογίας, σε απόσταση από τους βαθυπράσινους κλαυσίγελους που τα χάνουν και τραυλίζουν όταν τίθενται μπροστά σε μείζονα θέματα – μη έχοντας τι να πουν ή πως να συγκαλύψουν ό,τι έχουν πει.. Όμως η αλληλεγγύη είναι αλληλεγγύη, δεν είναι το «φαίνεσθαι» μιας ανακοίνωσης, δεν είναι μια τυπική περαντζάδα από μια δικαστική αίθουσα. Δεν είναι ημετεροκρατία και υποστήριξη «των δικών μας» !

ΝΕΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΡΕΣΑΛΤΟ

oikoniki@hotmail.com (oikoparaxenos) — Wed, 23 Sep 2009 13:37:00 +0000

Η καταστροφή των γραφείων του περιοδικού ΡΕΣΑΛΤΟ από ομάδα κρανοφόρων, δείχνει τη μακιαβελική αντίθεση μέσων και σκοπών ενός μικρού χώρου που αυτοσυστήνεται ως υπερασπιστής των μεταναστών και αντίπαλος του ρατσισμού. Οι «αντιφασίστες» που «κοσμούν» διάφορους τοίχους με συνθήματα του είδους «ΚΡΕΜΑΛΑ ΣΤΟΥΣ ΦΑΣΙΣΤΕΣ», που έχουν στο «ενεργητικό» τους τις αλλεπάλληλες πυρπολήσεις του βιβλιοπωλείου Γεωργιάδη, που διάλεξαν χθες τη μέθοδο του εμπρησμού για την αντιμετώπιση των όποιων απόψεων του ΡΕΣΑΛΤΟ, βρίσκονται σε αγεφύρωτη αντίθεση με τον δημοκρατικό πολιτικό πολιτισμό και την πολιτική βούληση της συντριπτικής πλειοψηφίας του λαού. Τα έργα και οι ημέρες τους παραπέμπουν σε σκοτεινές εποχές, όταν η ακροδεξιά εθνικοφροσύνη εκφραζόταν με εμβατήρια του είδους:

«Ο στρατός μας πήγε στη Κορέα - πολεμώντας για ιδανικά - κι έπνιξε τους κίτρινους στο αίμα - δείχνοντάς τους τι θα πει ελευθεριά» !

Ανεξάρτητα από τις εντάσεις της προεκλογικής συγκυρίας, οι δημοκρατικοί πολίτες και ιδιαίτερα όσοι διεκδικούν τη δομική αλλαγή της παρούσας κοινωνίας, πρέπει να σταθούν σε ένα κοινό μέτωπο. Να υπερασπίσουν τις ήπιες και δημοκρατικές πολιτικές μεθοδεύσεις, να αντισταθούν στις κατά φαντασίαν πρωτοπορίες και στους «καλοθελητές» του αντιρατσισμού....

23.9.2009

Υ.Γ Στη φωτογραφία φαίνεται το καμένο σπίτι του Στέφανου Κόλια, αγωνιστή για τη σωτηρία της Γκιώνας.Οι εμπρηστές είναι διαφορετικοί αλλά και ίδιοι, με κοινό στόχο τη παραγωγή φόβου.....